101 Jaar met naald en draad

‘Ik heb het moeilijk gehad, maar nu geniet ik ervan.’ Anna Alonso, Anita voor vrienden, wil haar biologische klok niet meer terugzetten. ‘Toen in weduwe werd, heb ik genoeg af moeten zien, door dag en nacht naaiwerk te verrichten om mijn kinderen op te kunnen voeden,’ zegt zij.

Op 23 mei 2007 is zij erin er in geslaagd een hele eeuw leven vol te maken. ‘Dit, omdat ik geen vet eet, goed voor mezelf zorg en alles doe wat de dokter zegt.’ Met haar 101 jaar geniet ze van het leven met haar familieleden en haar weinige vrienden die nog in leven zijn. Ik verlies ze allemaal, omdat ze doodgaan’, verduidelijkt de vrouw.

Naald en draad hebben het leven van Anita beheerst. ‘Zij was de jongste van drie kinderen en de meest tolerante,’ bekent zij als bij toverslag met haar 101 jaar al haar belevenissen herinnert. Haar moeder, ‘die zij aanbidt’, leerde haar het beroep van knippen en naaien en, dat is wat haar redde op 44-jarige leeftijd, toen ze weduwe werd met een zoontje van zes en een dochtertje van vier jaar oud. Ze is nooit hertrouwd, ‘omdat er zich geen rijke vrijer aandiende.’

Ze overleefde en bracht haar gezin groot met de 16 peseta’s (10 eurocent) die ze per uur verdiende met het maken van herenoverhemden en kinderkleding.’ “En”, zo bekent zij met grote schaamte, “door de eindjes aan elkaar te knopen, door op krediet te kopen in olie- en azijnwinkels. ‘

Het waren moeilijke tijden om weduwe en moeder van een gezin te zijn die haar zoon naar een internaat moest sturen om te kunnen overleven. ‘De Calle de Sor Brígida is vochtig van mijn tranen. Het ging mij aan het hart, telkens als ik zag, dat mijn zoon bij de nonnen moest blijven,’ benadrukt ze. Nu is zij trots op haar familie: haar twee kinderen, haar zes kleinkinderen en haar twee achterkleinkinderen van 9 en 5 jaar oud. Sinds acht jaar woont ze bij haar dochter en schoonzoon in Hoya la Plata, hoewel ze altijd gewoond heeft in San José.

‘Het is, dat ik zeer angstig ben. Als schoolmeisje moesten ze mijn potloden slijpen, omdat ik bang was me te snijden,’ vertelt ze. Het geheim om een goede schoonmoeder te zijn: ‘Als ik gedoe hoor, dan zwijg ik en ik heb een goede man als schoonzoon. ‘

Nu doet zij thuis niets, ‘want mijn dochter staat me dat niet toe,’ hoewel zij het is die wast en poetst. ‘Ik heb nogal verbeelding;, ik gebruik altijd het poeder en de Pondscrème die mijn dochter en kleindochter voor me kopen,’ zo verduidelijkt zij.

Op zestigjarige leeftijd diagnosticeerde men diabetes (suikerziekte) en spoorslags ging zij over op het dieet wat de artsen haar voorschreven, geen vetten en geen zoetigheden. ‘Hoewel ik van alles eet, blijf ik op het ideale gewicht van 55 kilo.” Het medische advies om te blijven lopen, volgt ze zonder een spoortje van twijfel.

Anita is naald en draad nooit ontrouw geworden. Dagelijks onderhoudt ze de handwerkkunst. Ondanks, dat ze een oog dicht heeft door een zweer die niet goed genezen is, maakt ze haakwerk - randjes voor baddoeken, omslagen voor toiletpapier etc. -, dat ze cadeau doet aan vrienden en familie.

‘Soms laat ik een steek vallen en moet ik het haakwerk bijna helemaal uithalen om het opnieuw te maken,’ zegt ze. Behalve ‘Teledioario (het Journaal) en EL Diario de Patricia (Het Dagboek van Patricia) kijkt ze nauwelijks televisie, want een lichte doofheid zorgt ervoor, dat ze niet normaal kan volgen wat men zegt.

Ze mist de opvoeding en het respect, dat men vroeger had voor oudere mensen. Het is het enige verwijt, dat zij de jeugd van tegenwoordig maakt. ‘Opvoeding is meer waard dan geld,’ benadrukt de wijze honderdeneenjarige.

Gelovig als ze is, vergeet Anita niet, om God te danken, ‘om me weer een dag te hebben laten leven’. Hoewel zij, lachend, zegt, ‘ dat ze haar gebeden pas opzegt’ als ze al in bed ligt om te gaan slapen. Haar levenservaring heeft echter haar kritische geest over de christelijke wereld wel een beetje aangescherpt, ‘want hier is alles en daar is niks.’

Anita is altijd positief gebleven, ondanks alle moeilijkheden die ze heeft moeten overwinnen in de loop van haar leven. Op haar 101-jarige leeftijd is ze alleen bang om te vallen en om in een rolstoel te moeten zitten. ‘Ik zeg altijd, dat ik Kerstmis of Reyes (Driekoningen) niet haal, maar ze komen telkens weer.’