Aan weer en wind blootgesteld na het vuur

“Ik hoop, dat Zapatero zijn woord houdt en, dat ik hetzelfde huis kan hebben zoals voorheen,” zo houdt Thea Polanski Bühler vol. Thea is een Duitse die zich in het middelhoge gebergte in het Zuiden van Gran Canaria vastklampt aan de woorden van de minister-president. Zij hoopt, dat de overheden het samen eens worden en beginnen met de reparatie van haar huis. “Als dat niet gebeurt, dan stel ik me teweer in Madrid”, zo voegt ze toe.

Thea Polanski Bühler laat het interieur van haar woning zien in El Caidero, tussen San Bartolomé de Tirajana en Mogán, net voordat men de splitsing richting Soria kan nemen.

Deze natuurliefhebster is al bijna 30 jaar gevestigd op het eiland. De helft van die periode woont ze in El Caidero, een gehucht op een heuvelrug die de grens vormt tussen San Bartolomé de Tirajana en Mogán, juist voor de splitsing die toegang geeft tot het Soria-stuwmeer. Ze is daar naar toe getrokken om er het rustige leven voort te zetten wat in het lage gedeelte van het dorp niet meer mogelijk was vanwege het massatoerisme.

Ze verblijft er nu met helemaal niets, want alleen de muren en de keuken van haar Canarische huisje staan nog overeind¡, van het beschermde pand, dat ruim 150 jaar geleden steen voor steen is opgetrokken. Dit is het ongeluk wat deze Duitse overkwam. “Een buurman belde me, om me te zeggen, dat ik geen huis meer had, want de vlammen hebben alles vernietigd en men kon niets doen,” zo herinnert Polaski zich.

De terugkeer was moeilijk, vooral toen ze met eigen ogen de puinhoop zag waartoe haar woning was gereduceerd. Brandende fotoalbums, honderden geluidsbanden met klassieke muziek, boeken, kisten met documentatie van haar studie Bouwkunde. “Het was verschrikkelijk, want men heeft niets kunnenen redden,” zo legt Thea uit. Daarna volgde de maand augustus waarin ze iets huurde in Arguineguín,” ze onderging de vernedering van de politici, want niemand hield zich bezig’ met het vereffenen van rekeningen, “ zo voegt zij hier aan toe.

Deze skiester in haar jeugdjaren heeft geen enkele verbittering. Ze berust eenvoudigweg en ging terug naar haar huis met de rekningen die nog betaald moesten worden. Nu denkt ze er alleen aan, dat iemand het puin komt ruimen en met de wederopbouw begint. “Ik wil geen geld of iets dergelijks, alleen een huis om er de laatste jaren van mijn leven in door te brengen”, zo  klinkt het.

Ondertussen heeft zij de caravan geparkeerd achter een haag van struiken en verbrande cactussen. Daar slaapt zij en in haar verwoeste keuken brengt zij de dagen door. Daar heeft zijn water, licht en telefoon, hoewel zij graag een bad wil nemen en leeft zonder privacy. Ze zegt, dat ze momenteel met een metselaar bezig is om dit probleem op te lossen. Want dit kost niet veel en ik heb het gemeentehuis laten weten, dat ik hier niet weg zal gaan.”