ANWB Betonpolitie: ‘Reizen Magazine’ keurt Gran Canaria

Onder bovenstaande kop verscheen in de november editie 2006 van ‘REIZEN Magazine’, een uitgave van ANWB Media, een artikel van de hand van Hans Avontuur. Wij verkregen toestemming om het hier te publiceren:

Gran Canaria en Tenerife zijn de melkkoeien van de Canarische Archipel. Maandelijks ontvangen de eilanden duizenden zonzoekers, vooral in de wintermaanden. De betonmolens draaien er echter nog altijd op volle toeren. De ‘Betonpolitie’ van REIZEN Magazine zocht uit waar je wél moet zijn voor de perfecte zon/wandelvakantie en welke oorden je ten koste van alles moet vermijden.

Dag1: De houdbaarheidsdatum voorbij
Gisteren trokken hier 137.000 badgasten als lemmingen over duinen en strand, nu ben ik helemaal alleen. Het is half acht ’s ochtends en het strand tussen Playa del Inglés en Maspalomas toont zijn schoonheid: zeven kilometer fijn, wit zand in een eindeloos decor van duinen en dadelpalmen. Het brengt mij - agent met een missie - in verwarring: aanraden of afschieten?

Aanraden! Maar alleen als je bereid bent een half uurtje te lopen. Daar, weg van de frontlinie van het massatoerisme, is altijd wel een rustige plek te vinden. De handdoek kan daar in het zachte zand worden uitgespreid en kun je met volle teugen genieten van de zon en de zwoele zeewind, terwijl thuis de kerstballen uit de boom regenen.

En bekeuringen levert de inspectietocht in het Zuiden van Gran Canaria toch wel op. Te beginnen met Playa del Inglés, een toeristenoord waarvan de houdbaarheidsdatum ruimschoots is verstreken. Hotels en winkelcentra die ooit modern en vooruitstrevend waren, zijn nu het domein van bitterballen, Bratwurst en dames die zichzelf in de aanbieding doen: ‘Hey mister, two girls for the price of one’

Het contrast met Meloneras is gigantisch. Deze luxueuze badplaats die een paar jaar geleden uit de grond is getampt, ademt rust, ruimte en verwennerij. De grote vier- en vijfsterrenhotels zijn in Canarische stijl gebouwd en liggen aan de boulevard die van de palmenoase van Maspalomas over enkele kilometers naar het voormalige hippiestrandje van Playa Meloneras voert. En opvallend: geen straatventers, geen bedelaars, geen timeshare-ratten. Dit is de plek waar ik tijdens de winter wel een weekje zou willen blijven.

De Betonpolitie noteert: Playa del Inglés - platgooien en opnieuw beginnen. San Agustín - kan bij de sloop worden meegenomen. Campo Internacional - bungalowland, wel lekker rustig. Meloneras - perfect relaxresort, wel prijzig.

Dag 2: Succesje van de tekentafel
Een wandeling door Fataga met zijn witte huisjes bevestigt mijn vermoeden. Dit is het perfecte alternatief voor een verblijf aan het strand. Hier zou ik meteen een kamer bij een van de eenvoudige pensions willen boeken en blijven. Lekker met een boek op het terras genieten van de rust, de Canarische sfeer en het mooie weer. En je kunt er kiezen: wandelen in de nabije bergen of ontspannen op het strand beneden.

Helaas kan ik niet blijven. De strenge betonchef van REIZEN was duidelijk geweest. ‘Je maakt een rondje om het hele eiland en zoekt uit waar je wél en waar je níet moet zijn. En geen lafbekkerij, maar helder antwoorden.’ Nou, dat is op het traject voorbij Meloneras niet moeilijk. De lelijkheid heeft zich als een steenpuist in de kust vastgebeten: Patalavaca, Arguineguín, Taurito en Puerto Rico. Elk baaitje is er dichtgestort met hotels, appartementencomplexen en winkelcentra. En toen de stranden op waren, zij er gewoon nieuwe gemaakt met zand uit Cuba en de Bahamas.

Zelfs een geharde betonagent wordt hier erg verdrietig van. Vooral omdat het ook anders kan, zoals we even later zien in Puerto de Mogán. Afgezien van een piepklein visserswijkje is ook dit dorp op de tekentafel geboren, maar het is kleinschalig en gezellig met een haven, dorpsplein, leuke winkeltjes en terrasjes van waar je kunt uitkijken over het water. Wie leuk niet genoeg vindt, maar voor authentiek gaat, rijdt gewoon een paar kilometer landinwaarts, waar Thierri Peeters en Carine Huybrechts een aangename B&B hebben in de voormalige dorpsschool van Mogán. Voor de doorzetters leiden onverharde wegen en wandelpaden in deze hoek van het eiland naar stille kiezelstranden.

De Betonpolitie noteert: Fataga - oase van rust achter de kust. Puerto Rico en co. - vernietigen maar! Puerto de Mogán - sfeervol beton. Mogán - het beste van twee werelden: bergen en zee.

Dag 3: Luieren bij Manolo
Als ik lef had, zou ik vandaag mijn chef bij de betonpolitie bellen: ‘Ik blijf de rest van mijn leven in Agaete.’ Het dorpje blinkt nergens in uit, maar heeft precies genoeg van alle ingrediënten die het verblijf op Gran Canaria zo aangenaam maken. Bij gebrek aan genoeg lef, besluit ik hier gewoon wat langer rond te hangen dan strikt noodzakelijk.

Casa Rural - Finca “Las Longueras” in de Vallei van Agaete (Gran Canaria).

En daarvoor hoef ik eigenlijk niet eens het terrein van de finca af, het landhuis waar ik verblijf. Ik maak er een ochtendwandeling door de uitgestrekte boomgaarden met citrusvruchten, waar het eiland geurt naar kruiden, veldbloemen en een vleugje zee. Daarna schuif ik aan voor het ontbijt in een van de kamers met uitzicht op de omgeving. Om vervolgens met een boek onderuit te zakken op een van de zalige terrassen bij het huis, dat de rijke Don Agustín uit Las Palmas in 1895 liet bouwen als herfstresidentie.

Finca las Longueras is een wereld op zich. Met Lourdes de gastvrouw, Elsa de kokkin, Juan Miguel die het de gasten naar de zin maakt en de hoogbejaarde Manolo die samen met zijn vrouw al een leven lang op de finca woont en werkt. Het is de bedoeling, dat de tien kamers in de nabije toekomst worden gemoderniseerd en een eigen tv krijgen. Maar mijn kamer is perfect zo, met zijn antieke meubels en privé-terras, dat uitkijkt op de landerijen.

Het landhuis is bovendien een fijne uitvalsbasis voor de noordkust, de bergen en zelfs Las Palmas de Gran Canaria ligt binnen bereik. De meeste gasten zullen in elk geval naar Puerto de Las Nieves gaan, op een paar kilometer rijden. Hier bevinden zich een haven, twee kiezelstranden én een reeks goede visrestaurants, het gebrek aan zandstrand én de afstand tot de luchthaven, betekenen, dat er nauwelijks toeristische ontwikkeling is. Canario’s komen er vis eten en een wandeling maken, niet meer, niet minder.

In de haven van Agaete: Puerto de Las Nieves.

De Betonpolitie noteert: Agaete - wat een heerlijk dorp! Puerto de Las Nieves - vissersplaats met strand, vis eten is verplicht.

Dag 4: Trefpunt van cultuur en literatuur
Eigenlijk had de Betonpolitie er in vliegende vaart langs willen rijden: Las Palmas de Gran Canaria. Een stad met bijna 400.000 inwoners en een grote haven wekt die niet direct de indruk van een ontspannen zonbestemming. Bovendien is het er altijd slechter weer, dan in het Zuiden van het Eiland. De wolken die vanuit het noorden komen aanwaaien, botsen op de bergen en houden Las Palmas de Gran Canaria soms dagenlang uit het licht en in het nat.

Maar het is wél een verrassende bestemming, desnoods voor een dagtocht. De Betonpolitie noteert zijn favorieten niet rond het drukke en populaire Santa Catalina Park, maar aan het stadsstrand Playa de Las Canteras en in de historische binnenstad waar de wijk La Vegueta pronkt met stadspaleizen en een machtige Kathedraal. Ik blijf echter hangen in Triana, een buurt die later in de mode kwam. Het is er levendig dankzij de studenten - Las Palmas de Gran Canaria heeft een grote universiteit - die rond de bibliotheek hun cafés en kleine restaurants hebben. En het is er mooi, omdat veel jugendstilpanden de afgelopen jaren zijn gerenoveerd. Pauze op het terras van Café Hotel Madrid, eind 19e begin 20ste eeuw het trefpunt om over kunst en literatuur te praten. Een vlekje op de historie is, dat Generaal Franco er de nacht voorafgaande aan zijn staatsgreep verbleef. Van achter mijn cortado kijk ik uit over het palmenplein met rechts het stijlvolle Gabinete Literario, een pronkstuk van het modernismo de Spaanse jugendstilvariant.

De Betonpolitie noteert: Las Palmas de Gran Canaria - superstad waar het in de winter helaas ook minder goed weer kan zijn. Agüimes - Canarisch dorp op rijafstand van strand en bergen, goed hotelletje. Arinaga - voor surfdudes en sfeer, zwemmen vanaf klein, zwart strand of de pier.

DE BETONPOLITIE RAADT AAN:
Agaete: onbetwiste favoriet op Gran Canaria. Prachtige boomgaarden, heerlijk geurende kruiden en een aangename zeelucht. Handig voor een bezoek aan de noordkust en aan Las Palmas de Gran Canaria.
Meloneras: ideale badplaats voor veeleisende zonaanbidders. Mooie vier- en vijfsterrenhotels in Canarische stijl en een groot beschermd natuurgebied in het binnenland.
Fataga: dit bergdorpje is een uitstekend alternatief voor een strandvakantie. Wil je toch van strand en water genieten, dan is er altijd nog het meer beneden.
Las Palmas de Gran Canaria: verrassende en mooie grote stad met prachtige stadspaleizen en een levendige studentenbuurt. Wel kans op slecht weer, vooral in de winter.
Puerto de Mogán: ondanks het vele beton toch knus, met winkeltjes en terrasjes aan het water.
Puerto de Las Nieves: echte vissersplaats met twee kiezelstranden en uitstekende restaurants. Rustig.
Andere aanraders: Maspalomas, Mogán en Agüimes.

DE BETONPOLITIE RAADT AF:
Playa del Inglés: badplaats op z’n retour besmet met bedelaars en prostituees.
Patalavaca: gedomineerd door grote hotels en vieze fabrieken. Wel leuk Spaans centrum.
Arguineguín: betonkolonie.
Taurito: overdosis beton. Vooral jammer van de mooie baai.
Puerto Rico: alleen maar hotels, geen greintje authenticiteit.
San Agustín: vergane glorie.

DE BETONPOLITIE IS GEMATIGD POSITIEF OVER:
Campo Internacional: veel bungalows, wel lekker rustig en een goede prijs/kwaliteit-verhouding.
Arinaga: vooral leuk voor surfers, Sfeervol badplaatsje, geen goed strand.

5X ZIEN, DOEN, BELEVEN
1. Grottencomplex Cenobio de Valerón
Volgens het mooiste verhaal trokken de maagden zich hier enkele maanden terug om zich voor te bereiden op hun rol als huisvrouw en moeder. In werkelijkheid was het stelsel van 300 met elkaar verbonden holen een opslagplaats voor de oogst die de boeren als pachtgeld aan hun heren moesten betalen..Vanaf de top is er waanzinnig mooi uitzicht op zee. In het nabije Gáldar is na 25 jaar ook de Cueva Pintada weer geopend, de enige grot die in de oudheid werd beschilderd, nu hoogtepunt van een museum/archeologisch park. www.cuevapinda.org.
2. De houten balkons van Teror
Pelgrimsoord, religieus centrum en bovenal een prachtig stadje rond een grote zwierige basiliek. De adel van het eiland bouwde er stadspaleisjes met houten balkons. Deze typisch Canarische façades geven het stadje een speciale sfeer. Wandel er doorheen, koop een zoet broodje bij de Dulcería Benitez en geniet van het rustige stadsleven.
3. Wandelen rondom San Bartolomé de Tirajana
Kijk om je heen en je ziet een wereld van vulkanen. De laatste activiteit dateert van meer dan vijftig jaar geleden, maar wie goed kijkt, ziet drooggevallen kratermeren en vulkaanwanden. Wandelschoenen mee en heerlijk stappen naar Cruz Grande, het stuwmeer Chira of de top van de Pico de Las Nieves (1949 m).
4. Autotocht vanuit Agüimes
Wie in het populaire Zuiden verblijft, vindt op een half uur rijden een compleet andere wereld. Reden genoeg, om een auto te huren. Een mooi en ontspannen rondje voert naar Agüimes, Temisas, Santa Lucía en Risco Blanco. Hier voel en proef je Gran Canaria op zijn puurst. Hier geniet je van een landschap vol palmen, olijfbomen, cactussen, citrusplantages en glooiende bergen. En onderweg even aanleggen bij het dorpscafé.
5. Uitkijkpunt Cruz de Tejeda
Tejeda is een van de mooiste en lastigst bereikbare witte dorpen van het eiland. Spectaculaire wegen voeren door het steile bergland langs afgronden en vergezichten tot een hoogte van 1450 meter. Het reisdoel van de meeste gasten is hier Cruz de Tejeda op de top van de pas. Het is er geweldig wandelen naar bijvoorbeeld het uitkijkpunt Pinos de Gáldar. En na afloop heerlijk lunchen in de gerenoveerde parador.