De Yumbo bij avond.

Zoals daar bijvoorbeeld het Carnaval is. Het begint met de vangst van de Sardine, het symbool van het Canarische carnaval. Voor die Sardine wordt er altijd een groot feest gegeven aan het strand, de plek waar de Sardine aan land komt. Enkele jaren geleden was ik op de juiste dag aan de boulevard en er was volop gratis (!) eten en drinken. In de week erna wordt er elke avond in de Yumbo groots gefeest. En dat kunnen ze in de Yumbo, hoor! De carnavalsoptocht (parade) is zo mooi en prachtig, daarbij verbleekt elke optocht in Nederland of Vlaanderen. Dan, als afsluiting van de carnavalstijd, wordt de Sardine weer begraven. Opnieuw een bijzondere gebeurtenis. Dit waren voorbeelden van het vanzelf naar je toekomen van een feest.

Ton Walraven; hij braadt de lekkerste Hollandse gehaktballen.

Maar soms moet je even zoeken. In de eerder genoemde Yumbo is het altijd gezellig en altijd lachen. Kwestie van gewoon op een terrasje gaan zitten en alles over je heen laten komen. Sommigen vinden de gay-sfeer van de Yumbo niet fijn. Ga dan naar ‘Gran Chaparral’. Het is een Hollands centrum, bekend geworden door ‘Broodje Amsterdam’. Inmiddels hebben zich een twaalftal Nederlandstalige zaken gevestigd. Het ‘Heineken café’ is het bekendst, maar ook Vlaams café ‘het Duvelke’, met Fred en Wies, is een oergezellige zaak, waar nog leuke prijzen voor de drankjes worden gerekend. Wil je lekker eten, ga dan naar Ton Walraven tegenover het Heineken café, de eterij heet dan ook simpelweg het ‘Heineken eetcafé’. Ton is een gezellige babbelaar, die ook vaak leuke dingen voor z’n gasten organiseert. De gehaktbal kan ik persoonlijk aanbevelen! Ook in de Cita zitten Hollandse en Vlaamse zaken, o.a. De Lantaarn, van de familie Goossens, restaurant/bar Baccara met heerlijk eten en het Biervat.

Andre & Christa, sfeermakers van 'De Vliegende Hollander'.

Naast de Kasbah, in winkelcentrum Metro, natuurlijk de Vliegende Hollander van André, die daar hoogstpersoonlijk een niet te evenaren sfeer maakt. Je ziet, gezellige zaken te kust en te keur!

Wil je echt voor luxe gaan, ga dan naar het Casino Palace in San Agustin. Je vindt daar een schitterende show, die zich meten kan met een Parijse nachtclub. Een prachtig ballet, met mooie meisjes met veren, een schaatsact op een echte ijsvloer, een podium dat aan alle kanten beweegt en zelfs een heus waterorgel. Je kunt er een dinner-show nemen of een drink-show. De artiesten blijven hetzelfde. Na de show gratis toegang tot het casino ernaast. Neem daarom wel je legitimatie mee.

De volgende keer: ‘Bijna onontdekte plaatsen.’
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Gran Canaria vanuit de lucht.

Sinds enkele jaren is er de mogelijkheid om het mooie eiland Gran Canaria vanuit de lucht te bekijken. Vanaf het kleine vliegveld ‘El Berriel’ vliegt Blue Canarias helicopters je, indien gewenst, over het hele eiland. Maar je kunt ook korte vluchtjes nemen. Het is wel een dure grap: 10 minuten San Agustin en Playa del Inglès kost 65 euro; 30 minuten het hele zuiden kost 165 euro.

Las Palmas gezien naar het zuiden

Op bovenstaande foto, die genomen is vanuit de heli, zie je de ‘kop’ van het eiland Gran Canaria, La Isleta, met daar aanvast de rest van de hoofdstad Las Palmas. Het bekende, oude strand ‘Las Canteras’ is rechts prima te zien. Minder bekend is het strand van Playa de las Alcaravaneras. Het is links, achter de Isleta. Vanaf hier heb je zicht op de haven met zijn vele vrachtschepen; een levendig gezicht. Las Palmas is Spanjes grootste doorvoerhaven. Probeer de naam van het strand eens uit te spreken!

Playa del Ingles met de 'dunas'.

Het zuiden is natuurlijk het meest bekend en het meest gevraagd. Daarom een foto van de ‘Dunas’ en de rest van het zuiden, genomen terwijl we vanuit het noorden kwamen aanvliegen. Goed te zien zijn vooraan het strand van San Agustin met daarachter aansluitend rechts de bebouwing van Playa del Inglès, de grootste nederzetting in het zuiden. Verder zie je achteraan links op de foto het beschermde natuurgebied de ‘Dunas’.

Het strand van Costa de Amadores in aanleg.

Van het nieuwe Playa de Amadores heb ik twee luchtfotootjes: één toen het strand werd aangelegd en één toen het strand net klaar was. De foto’s zijn wel vanuit verschillende richtingen genomen, maar toch is de typische vorm die het nieuwe strand heeft goed te herkennen –óók op de foto van Playa de Amadores in aanleg.

Costa de Amadores toen het net klaar was.

Dit nieuwe strand is prima de bereiken via een wandelpad dat aangelegd is langs de bergen. Je loopt vlak boven de zee en hier en daar zijn trapjes naar beneden gemaakt, zodat je echt vlak boven de zee komt. Dit wandelpad vind ik een kleine attractie op zich. Je loopt in een kwartier van Puerto Rico naar Playa de Amadores.

De volgende keer: ‘Aanbevolen te bezoeken.’
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Het noorden en Las Palmas.

Sinds de jaren ’70 zijn de zonzoekende toeristen naar het zuiden van Gran Canaria gestroomd. Immers: In het zuiden is het (nog) droger en zonniger dan in het noorden en is volop plaats voor het bouwen van nieuwe accommodaties.

De kathedraal van St. Anna.

Een beetje jammer is dat wel, want het noorden, de hoofdstad Las Palmas en stadjes als Agaete en Stanta Maria de Guia (ofwel kortweg Guia) zijn zeker de moeite waard om te bezoeken en om te verblijven. Vanuit Agaete vertrekt dagelijks een veerboot naar Tenerife. In het rustige Guia kun je privé heel mooie appartementen huren bij de Vlaamse familie Buyens.

Kom je voor de eerste keer in Las Palmas, dan moet je wel wat verder kijken dan je neus lang is. Anders denk je: Alleen maar een vuile, hete Spaanse stad. Maar als je wat rondkijkt, dan zie je dat de hoofdstad van Gran Canaria heel mooie dingen heeft, zoals: de prachtige parken, als het Parc Dorames, waar het oudste hotel van Canaria staat: hotel Santa Catalina. Verder zien we het beroemde strand van Las Canteras, met het mooie concertgebouw Alfredo Kraus.

Casa de Colòn, het huis waar Columbus verbleef voordat hij naar Amerika zeilde. Nu museum.

Tegenover het concertgebouw vind je het grote, overdekte winkelcentrum Las Arenas, met vele luxe winkels die prijzen hanteren die veelal zo’n 15 procent lager zijn dan in Nederland of Vlaanderen. Dit komt doordat de BTW op Gran Canaria heel erg laag is. Ook de ‘Bijenkorf’ van Las Palmas is het bezoeken waard: ‘El Corte Inglès’ heet dit topwarenhuis.

Per ‘dubbeldekker zonder dak’ van de firma Guaguas Municipales kun je een rondrit maken door de stad; opstappen kan het best op de Plaza de Santa Catalina.
In de hoofdstad van het katholieke Canaria vinden we natuurlijk ook een kathedraal: de ‘Catedral de Las Palmas’ aan de ‘Plaza de Santa Ana’. Aan dit plein staat ook de Casas Consistoriales, te bezoeken op gezette tijden. Aan het begin van het plein staan enkele beelden van grote honden, Canarios, waarnaar de Canarische eilanden vernoemd zijn. Niet naar de gele vogeltjes dus! Achter de kathedraal staat de ‘Casa de Colòn’, een museum over de Spaanse ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus die via de Canarische Eilanden naar Amerika zeilde.

De grote honden: 'Canarios'.

Je ziet, er valt genoeg te zien en te beleven in de hoofdstad. Nog wat praktische tips: Op zondag is er markt in San Mateo, Arucas en Las Palmas. Maar wees er vroeg bij, want om twee uur ’s middags zijn de markten al weer afgelopen. Neem vanuit het zuiden bus 30, de Directo, anders ga je door vele gehuchten (en overal wordt gestopt) en duurt de reis 3x zo lang.

De volgende keer: Canaria vanuit de lucht.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Het prachtige Palmitos Park.

In 1984 kwam ik er voor het eerst: in het Palmitos Park. Het bestond toen nog maar 4 jaar en was nog niet ‘volgroeid’. Ik nam de Salcai-bus (nu Global) naar het park en dat was meteen al een bijzondere ervaring: Ik wist niet dat Gran Canaria zò bergachtig was! Steil omhoog rezen de rotsen, als ik door het raampje van de bus keek. Smalle weggetjes, waar de bussen elkaar nauwelijks konden passeren, het maakte veel indruk op een jongen uit het platte polderland. Overigens is de route naar het park na 27 jaar weinig veranderd; het is nog steeds een leuke rit door de bergen.

De ingang van het Palmitos Park

In de zomer van 2007 is het Palmitos Park bijna geheel verwoest door een hevige bosbrand. Dat was natuurlijk een grote ramp. Het park zelf was in de loop der jaren heel mooi geworden. De planten waren uitgegroeid tot volwassen grootte en er was veel bijgekomen. Gelukkig heeft men alle dieren kinnen redden; die zijn tijdelijk ondergebracht op Tenerife, in het Loro Park. Op 4 augustus 2008 is het park heropend. Inmiddels is de beplanting ook behoorlijk uitgegroeid; in het warme klimaat van Gran Canaria groeit de vegetatie vrij snel.

Een overdaad aan cactussen.

De planten zijn uitgegroeid tot volwassen grootte en er is veel bijgekomen. Het is de grootste dieren- en vogeltuin van de Canarische eilanden geworden. In 1984 waren er cactussen en was er het apeneiland en de papegaaienshow, maar dat was het dan. De uitbreidingen zijn toppers van het Palmitos park geworden: Een schitterende orchideeënkas en een ongeëvenaarde roofvogelshow. Verder vind je er grote volières, waar je vrij doorheen kunt lopen en nog vele andere vogels, zoals zwanen, die, als je geluk hebt, gevoederd worden.

Wie wel eens een demonstratie van een valkenier gezien heeft of de roofvogeldemonstratie van Avifauna kent weet ongeveer waar ik het over heb. Maar de vogelshows in Palmitos park zijn veel groter en indrukwekkender. Ze worden gegeven op het hoogste punt van het park, waar tribunes zijn gebouwd. Het is er soms zelfs een beetje fris. De vogels vliegen tussen de bergen, zò ver, dat je alleen nog maar een stipje van ze ziet. Er zijn twee shows: een met roofvogels en een met exotische vogels. De vertrouwde papegaaienshow natuurlijk ook nog te zien.

De vlinderkassen zijn beslist de moeite waard.

Een belangrijke attractie van het nieuwe Palmitos Park is het schitterende dolfinarium. Hierin zijn de nieuwste technieken op het gebied van milieuvriendelijk omgaan met de natuur toegepast. Ook is er veel aandacht voor het educatieve aspect van de dierentuin: de dolfijnenshow is niet alleen voor vermaak; er wordt ook veel over de dieren verteld, zodat je meer weet over hun natuurlijke gedrag en leefomstandigheden wanneer je Palmitos Park verlaat.

Ik kan verder nog noemen: kaaimannen (soort krokodillen), emu’s (grote loopvogels), kangoeroes en prairiehonden. Je kunt er een mooi vlinderhuis bezoeken en diverse zout- en zoetwateraquaria. De tuin is bijna volgroeid en dat is op zich al een heel mooie omgeving.
Je kunt met de gewone Globalbus naar het park. Vanuit Playa del Inglès bus 45 en vanuit Puerto Rico bus 70. De entree is voor volwassenen €28,50 en voor kinderen 21 euro. Als je tickets online koopt, krijg je 10% korting!

De volgende keer: Het noorden en Las Pasmas.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

De stranden van Meloneras tot Puerto de Mogán.

De vorige keer schreef ik over de stranden in het noorden en oosten van het eiland, deze keer over de nieuwste: van Costa de Meloneras tot Puerto de Mogàn.

De boulevard van Costa de Meloneras

Costa de Meloneras ligt ten westen van de vuurtoren (El Faro), en is pas enkele jaren oud. Achter de vuurtoren zijn enkele zeer grote en luxe accommodaties (vnl. hotels) verrezen, en daar hoort een mooi, nieuw strand, boulevard en winkelcentrum bij. Op de eerste foto zie je de boulevard ten hoogte van Grand Hotel Costa de Meloneras, met de vuurtoren op de achtergrond. Verder is er shopping center Varadero gebouwd. Op Cuba vindt je Varadero ook, maar dat is een heel eind verderop! Varadero is architectonisch heel leuk in elkaar gezet: de bovenverdiepingen zijn geen stiefkindjes geworden. Ga er maar eens kijken.

Gaan we verder naar het oosten, vinden we eerst Arguineguin (spreek uit: Arkienekien). Hier vind je o.a. de enige Nederlandstalige duikschool, Dive Academy Gran Canaria. Als je door Arguineguin komt, let dan eens op de bijzondere fontein op de rotonde: Een walvisstaart.

Playa de Amadores

Ga je verder langs de kust dan kom je op het allerzuidelijkste puntje van Gran Canaria: Puerto Rico. Langs de steile berghellingen is dit dal tot helemaal bovenaan volgebouwd. En dat is hoog hoor! Verdere expansie van dit gebied is er direct naast: in het volgende dal is Playa de Amadores gerealiseerd. Een prachtig nieuw strand, vanuit Puerto Rico te bereiken via een leuk wandelpad (met vele mooie uitzichtpunten) langs de kust. Let op: op de foto zijn de appartementen tegen de berghellingen nog in aanbouw!

Nog een stukje verder is in een barranco (een door een riviertje uitgeslepen geul naar de kust toe) Playa de Taurito gebouwd. Ook hier is luxe niet geschuwd. De hotels zijn prachtig, maar veel te beleven is er niet. Echt iets voor gezinnen met kleine kinderen.

Tot slot het schitterende Puerto de Mogàn. Een in zee gebouwde nieuwe woonwijk, met prachtige jachthaven, tegen het oude dorp, dat op de kust (berghelling) gebouwd is. Het strand van Puerto de Mogàn is heel mooi geworden en pas vijf jaar geleden klaargekomen. Puerto de Mogàn wordt ook wel het Venetië van Gran Canaria genoemd en is zeer de moeite waard om eens te bezoeken. Met een gele onderzeeër kun je hier zelfs een tochtje onder water maken!

De volgende keer: Het prachtige, herrezen Palmitos Park.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

De stranden (Playa’s) vergeleken.

Op Gran Canaria vindt je de gróótste keuze aan stranden en ook de móóiste beaches. Van heel breed tot smal, van zeer langzaam in zee aflopend tot bijna steil omlaag gaand. In de noord-westhoek zijn de stranden kleiner, rustiger van publiek en onstuimiger van golfslag; paradijsjes voor zeilers en –vooral- windsurfers.

Las Palmas vanuit de lucht.

Bij de hoofdstad Las Palmas heb je de bekende stranden Playa de las Alcaravaneras en Las Canteras. Op de eerste (lucht)foto zie je de kop van Gran Canaria met het strand van Las Canteras rechts; playa de las Alcaravaneras ligt wat zuidelijker aan de oostkust. Van Playa de las Canteras is ook een foto gemaakt.

Ga je langs de oostkust naar het zuiden, dan kom je na de luchthaven ‘Gando’ eerst de stranden van San Agustin tegen: Playa de las Burras en Playa de San Agustin. Deze zijn breed genoeg voor alle bekende strandgenoegens en ook nog eens een heleboel leuke sporten, als bananaboat rijden, surfen, kajakken en parasailing.

Playa de Las Canteras.

Je kunt over de paseo langs de kust verder lopen naar Playa del Inglès, het meest bekende en grootste strand. Zie de panoramische foto vanaf de paseo genomen. Heel langzaam loopt dit strand af in de zee. Het is bovendien lang en heel breed, vooral voorbij de boulevard. Die boulevard is heel aantrekkelijk, met een grote keuze aan terrasjes, barretjes, eethuisjes, allerlei boetiekjes en voor de liefhebber de automatenhallen. Er is geen weg tussen de boulevard en de zee, zoals bij zoveel stranden in het vaste land van Spanje, Torremolinos bijvoorbeeld.

Het begin van de Dunas.

Na de boulevard gaat het strand verder en begint ook het natuurgebied de Dunas, waar je je in de Sahara waant (foto 3). Even later begint de zona naturista oftewel het naaktstrand, ook wel FKK (freie körper kultur) genoemd. Overigens lopen/zitten hier evenveel mensen met als zonder textiel aan het verbrande lijf.

Na de ‘bocht’ in het strand, waar je van lopen naar het zuiden overgaat in westelijke richting, naar Maspalomas en Playa de Meloneras, kom je voorbij het homostrand. Vooral rond paviljoen nummer 7 bevinden zich vele liefhebbers van de herenliefde, die in de achterliggende duinen ook bedreven wordt.

Playa del Inglès naar het zuiden bezien.

Nog iets verder kom je bij de vuurtoren, el Faro, het oudste gebouw van het zuiden van Canaria. Na de vuurtoren strekt zich het fonkelnieuwe Playa de Meloneras uit, met de kolossale (dure) hotels, bestemd voor de verwende (Duitse) gast. De winkels hier zijn prachtig en luxe, de prijzen zijn er natuurlijk naar.

De volgende keer: De stranden van Meloneras tot Puerto de Mogán.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

De winkelcentra (Centros Comerciales).

Op Gran Canaria zijn uitgaansgebieden winkelcentra en winkelcentra uitgaansgebieden. Het loopt in elkaar over zoals wij dat in Nederland en Vlaanderen niet kennen. Winkelen is eigenlijk op Gran Canaria evenveel fun als uitgaan.

Winkelcentrum 'Metro'

In Las Palmas heb je de ‘oude’ winkelstraten als rond het bekende ‘El Corte Inglès’ (te vergelijken met de Bijenkorf of (in Londen) Harrods: een groot, luxe warenhuis. Daarnaast heb je Las Arenas, een zeer modern en licht (overdekt) centrum met verdiepingen. Deze centra zijn vooral op winkelen gericht.

In Vecendario vindt je Atlántico, een kolossaal centrum waar zelfs ook bioscoopzalen in zitten. Hier wordt uitgaan en inkopen weer gecombineerd. De moeite waard als het weer eens tegen zit. In San Fernando, de ‘Spaanse’ wijk boven Playa del Inglès, kun je tegen ‘lokale’ prijzen groenten en fruit etc. kopen.

Plaza de Maspalomas

Maar het duidelijkst te zien dat shoppen ‘fun’ is, zie je in de centra in de toeristenplaatsen, met name Playa de Inglès. Hier heb je de Kasbah, het oudste centrum, met bars, restaurants, supermarkten, automatenhallen en elektronicazaakjes vrolijk door elkaar gemixt.

En elk centrum heeft z’n eigen sfeer en trekt z’n eigen publiek aan. Zo vindt je in Cita veel Duitsers, in Aguila Roja Ieren, in Gran Chaparral heel veel Nederlanders en het meest bekend: in de Yumbo veel homo’s en lesbiennes.

Oud en bekend: De Kasbah

Elke ‘bevolkingsgroep’ brengt zo z’n eigen sfeer mee: de IRA is in Aguila Roja aanwezig en veel Duitse ‘tanz und stimmung’ in de Cita, dat overigens qua winkelaanbod het grootste centrum is. De gay-sfeer in de Yumbo is het meest zichtbaar en kleurrijk. De oppervlakte van de Yumbo is weer het omvangrijkst.

Overigens zou Canaria niet Spaans zijn als niet alles heel gemoedelijk door elkaar zou lopen; je vindt ook gay zaken buiten de Yumbo en Duitse bars zijn in elk centrum te vinden. En iedereen is welkom in elke zaak, want gastvrijheid heeft men hier wel geleerd!

Een doorkijkje in de Yumbo

In de ‘Gran Chaparral’ zijn heel veel Hollandse zaken, met ‘Broodje Amsterdam’ en het ‘Heineken café’ als meest bekende. Vergeet trouwens de snackbar tegenover het Heneken café niet: Ton Walraven runt hier het Heineken eet-café, met de lekkerste Hollandse snacks. Ik heb persoonlijk nergens zo’n lekkere bal gehakt gegeten! Naast de Hollandse zaken in Gran Chaparral kan ik aanbevelen ‘De vliegende Hollander’ (in de Metro) en in de Cita: de Belgische bar ‘De Lantaarn’.

De volgende keer: De stranden (Playa’s) vergeleken.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Van oud naar nieuw naar allernieuwst.

De vorige keer schreef ik over de ongebreidelde expansiedrift van de Canarische kustplaatsen: Deze keer hier nog een klein stukje aan vast; met ter illustratie enkele (zeer) oude foto’s.

De vuurtoren (faro) van Maspalomas.

De eerste is een tweetal foto’s van Maspalomas in een nog vrijwel maagdelijk stadium. De eerste is van vóór 1962. Je ziet op deze luchtfoto de vuurtoren (Faro) van Maspalomas. Verder valt er niets op te herkennen; zelfs de kustlijn is nog aan het veranderen. Op de tweede, reeds in kleur, jawel, de allereerste bebouwing rond de vuurtoren. Dat was o.a. het IFA-hotel. De kwaliteit van de foto’s is niet zo best, maar ja, ze zijn ook heel oud. De eerste foto heb ik trouwens gekregen van Peter van Veen, die ook een site over Gran Canaria heeft.

De eerste bebouwing rond de vuurtoren.

De bouwwoede van de Canariërs is goed te zien aan Playa de Amadores. Op de eerste foto is het in ruwbouw, op de tweede is het strand al af en is men alleen nog met de bebouwing tegen de berghellingen bezig.

Playa de Amadores in aanleg.

Playa de Amadores begint al wat te worden.

Ook gloedjenieuw is Playa de Taurito, een nieuwe, kleine nederzetting tussen Puerto Rico en Puerto de Mogán. In een kleine barranco (rivierbedding van de bergen naar de kust toe) heeft men vijf grote luxe hotels, samen ongeveer 2000 kamers neergezet. Er is een Spar supermarkt en een zevental kleine souvenirshops, maar verder is er niets te beleven. Puerto de Mogán ligt op zo’n vier kilometer afstand.

De barranco 'Taurito'.

Voor gezinnen met kinderen is het leuk, maar als je jong (of ietsje minder jong…) bent en je wilt wat dan zul je echt naar Playa del Inglès moeten, want dáár gebeurt het!

De volgende keer: Winkelcentra (Centro Comercial in het Spaans) en hun eigen, speciale publiek dat ze aantrekken.

Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Van Broodje Amsterdam naar de Yumbo.

De eerste keer dat ik op Canaria zat, in Las Margaritas, ondernam ik niet zoveel. Een weekje is zo om en als je dan ook nog enkele dagen buikloop hebt, blijf je een beetje in de buurt van het hotel. Het winkelcentrum (of CC, Centro Comercial, zoals de Spanjaarden zelf zeggen) waar ik wel kwam was Gran Chaparral. En dan in de eerste plaats Broodje Amsterdam. Een bijzonder gezellige, hartelijke echt Nederlandse ontvangst maakte veel goed. Verder ging ik wat naar het strand, met de bus, jawel, waar Anexio II nog in aanbouw was. (zie de foto).

Anexio II in aanbouw

Een knap winkelcentrum was in die tijd de Metro, naast de rommelige Kasbah. Vooral de vele winkeltjes met elektronische ‘hebbedingetjes’, vaak gedreven door Hindoestanen, trokken mijn aandacht. Helaas waren (en zijn) die Hindoestanen wel erg opdringerig. Als je maar èven voor hun winkel stilstaat, wordt je in steenkolen-Duits aangesproken. Heel erg hinderlijk. Ik loop dan maar snel weer door, vooral als ze mij ‘vriend’ gaan noemen.
Verder over de Metro: Al die verdiepingen verder de grond in maakten het echter wel wat onoverzichtelijk. Of de onderste verdiepingen ooit echt goed gedraaid hebben betwijfel ik. Volgens mij kwam de ‘loop’ daar nooit goed in. Momenteel vind ik de Metro een beetje een verloederde indruk maken. Alleen voor het supergezellige café ‘De Vliegende Hollander’ ga ik met genoegen naar de Metro. Plaza de Maspalomas aan de overkant, óók in de grond, heeft het beter gedaan. De architectuur is daar ruimtelijker en je hebt meer (visueel, gevoelsmatig) contact met de verschillende verdiepingen. Toch moet ook Plaza de Maspalomas oppassen: Te veel automatenhallen en rommelige winkels brengen een winkelcentrum in een spiraal naar beneden.

Plaza de Maspalomas in aanbouw.

Overigens is Plaza de Maspalomas vele jaren niet meer dan een ‘put in de grond’ met een schutting eromheen geweest. Ik heb er twee foto’s van bij dit stukje gedaan; ze zijn van 1987. Overigens is Varadero in Meloneras een prachtig voorbeeld van hoe het wel moet in een winkelcentrum met twee verdiepingen. Veel vides en glas en opvallende roltrappen die je makkelijk naar de verdieping brengen. Anders trekken de winkels ‘boven’ toch minder publiek. In Las Palmas heb je Las Arenas; dat is ook een heel knappe opzet van een shopping centre met verdiepingen. Ik zou zeggen: Als je eens in Las Palmas gaat winkelen, ga dan niet alleen naar El Corte Inglès, maar loop ook eens binnen bij Las Arenas (aan het strand, bij het muziekcentrum). Het is de moeite waard.
De Yumbo, momenteel internationaal een begrip, heeft deze positie gekregen door een gouden greep: Zich richten op de gay-community. Het grootste centrum van Playa had veel moeite om alle zaken verhuurd te krijgen en had geen echt eigen gezicht. Gran Chaparral bijvoorbeeld dankt zijn bloei aan de Nederlanders; daar profiteert weer het nabijgelegen Eugenia Victoria van door altijd vol te zitten en zeer geliefd te zijn bij de Hollanders. Zo versterken de zaken elkaar. Maar de Yumbo was groot en leeg. Tot de eerste homobars zich er gingen vestigen. Altijd al was Canaria (en o.a. de Dunas) geliefd bij een select gay publiek. Nu ontstond er midden in Playa een kolossaal groot gay paleis en dit trok weer gay appartementen, bungalows, (de Gay Krant had z’n eigen bungalowpark: Beach Boy Bungalows) ja zelfs een gay duikschool aan. Allerlei buitenlandse reisbureaus organiseren momenteel speciale gay reizen en diverse complexen zijn nu zelfs ‘gay-only’. Je kunt zeggen wat je wilt van de homo’s: Ze maken wel dat de Yumbo echt bruist en het meest kleurrijke en levendige centrum van Playa is geworden.

De trap van de 'paseo' naar het strand.

Tot slot nog een mooie foto van DE trap naar het strand, langs het IFA hotel Dunamar naar Centro Comercial Anexo II. De vorige keer keken we van beneden naar boven, nu omgekeerd en we zien ook nog een stukje van het strand en Anexo II.
Volgende keer in ‘Vakantieherinneringen 4’: Van Puerto Rico naar Puerto de Mogàn.
Gerard Bosman.
Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Van Puerto Rico naar Puerto de Mogán.

In 1985 zat tegelijk met mij een bevriend echtpaar op Gran Canaria. Hij een rustzoeker, zij meer een zonaanbidster. Een dag met bewolking was niet naar haar zin. En soms is het zelfs op Canaria bewolkt. Zij vertelde mij wat haar strategie was om toch nog de zo gewenste zon te pakken te krijgen: Met de bus naar Puerto Rico. Puerto Rico, het meest zuidelijke, door de hoge bergen van de barranco omgeven plaatsje, was het meest zonzekere van het hele eiland.

En zo toog ik op een bewolkte dag naar de bushalte voor de bus naar Puerto Rico. Bij de halte bleek dat er velen met mij dezelfde redenatie hadden, met als gevolg overvolle bussen. Toch waren de Spanjaarden er best goed op ingespeeld; extra bussen, die non-stop naar Puerto Rico gingen, werden opgetrommeld. De rit naar Puerto Rico was al een belevenis op zich. Er werd akelig dicht langs afgronden met onder je slechts de zee gereden, door onverlichte tunneltjes en langs bananenplantages met een hoge, opengewerkte muur erlangs.

In Puerto Rico aangekomen, na een ritje van ongeveer drie kwartier, liep ik maar gewoon achter de meute aan, door het tunneltje, de paseo, naar het voetgangersgebied richting strand. Wat waren die bergen links en rechts van het dal waar het dorp in ligt hoog! Als ik de auto’s en bussen die richting Playa del Inglès reden nakeek, verdwenen ze behoorlijk hoog pas achter een bocht. De appartementen waren deels tegen de berghellingen gebouwd. En hier en daar zag ik zelfs helemaal bovenaan een bouwkraan. Zouden ze het helemaal tot bovenaan vol gaan bouwen? De tijd leerde het: Ja. Wat zouden die mensen moeten klimmen!

Het strand van Puerto Rico vond ik best wel klein, maar ook erg gezellig. Opvallend was dat er vrij veel gezinnen met kinderen aan het strand waren, meer nog dan in Playa del Inglès, leek het wel. De prijzen in de barretjes en restaurantjes waren allemaal net even hoger dan in Playa. Een vrije plek in het zand, zonder huurstoel dus, was erg schaars. Toch vond ik het er wel aangenaam: knus, levendig, vrij dicht op elkaar maar zo had je ook een hoop te zien.

Je had aan het eind van de wandelpier, bij de haven, een grote glijbaan. Ook in Playa was er zo’n glijbaan, maar die is begin jaren 90 al buiten gebruik gesteld. Op dit moment is er een timesharing complex gebouwd. In Puerto Rico heeft de glijbaan het vrij lang uitgehouden. In ieder geval tot eind jaren 90. Over de pieren rond het strand en langs de haven kun je leuk lopen; ze zijn veel langer dan je denkt en je hebt er een heel aardig uitzicht op strand en bebouwing.

Het strandje van Puerto Rico was op een gegeven moment echt tè vol. Daarom ging men een stukje verderop, richting westen, een nieuw strand aanleggen dat met een wandelpad langs de zee met Puerto Rico verbonden werd. Het is het huidige Playa de Amadores. Een volgende keer heb ik het daar wat uitgebreider over en zal ik ook foto’s plaatsen van het strand in aanleg en direct na de ingebruikname van het hagelwitte nieuwe zonparadijsje.

Eerst gaan we van de gemeente San Bartolomé de Tirajana, waar zowel Maspalomas als Puerto Rico onder vallen, naar Mogán, de buurgemeente. En speciaal naar het plaatsje Puerto de Mogán. De volgende keer foto’s van vóór 1982 en van nà de aanleg van de haven. Mogán wilde natuurlijk ook een graantje meepikken van de enorme geldstroom die de toeristen naar het zuiden van Gran Canaria brachten. Vandaar dat ook deze plaats flink investeerde in voorzieningen en haar ‘kustlocatie’ uitbouwde tot het Venetië van Canaria.

De volgende keer: Van Puerto de Mogán naar Arguineguin. (Over vissers en luxe zwart-geld jachthavens).

Gerard Bosman.

Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Van Puerto de Mogán naar Arguineguin.

Rond 1980 besloot de gemeente Mogán om zich, in navolging van buurgemeente San Bartolomé de Tirajana, ook in het toerisme te storten. Maar zelf lagen ze in het binnenland en hadden de zonzoekende toerist wel een mooi oud plaatsje, maar geen standgenoegens te bieden. Maar ze hadden een slaperig vissersdorpje dat tot hun gemeente behoorde en aan de kust lag. Er was daar geen of nauwelijks strand en de bebouwing (op de helling van de barranco) grensde direct aan de zee. (Zie de mooie luchtopname van Puerto de Mogán uit 1982.) Maar niet getreurd, enkele deskundigen op het gebied van weg- en waterbouw in de arm genomen en er werd zò tegen het kustdorpje een uitbreiding in zee geplakt. (Zie de foto van rond 2000.) De bewoners waren hun vrije gezicht op de zee en hun rust kwijt.

Ik kan ook wel wat positiever zijn: Er werd een heel mooi dorp, het Venetië van Gran Canaria: Puerto de Mogán gerealiseerd. Er werd een luxe jachthaven voor (zwarte) miljoenenjachten gebouwd en de laagbouw in het nieuwe dorpje zelf was van een goed gehandhaafde Canarische stijl, compleet met vele bloembakken en duizenden paarse bloemen. Er kwam een scheepswerfje en allerlei havenfaciliteiten om het geheel te voltooien. Vissers voeren er wel bij: de haven was voor hen duidelijk een verbetering. Een serie horecagelegenheden en zelfs een muziektent completeerden het geheel.

Nu nog een strand en boulevard. Dit werd een project voor het jaar 2000 en verder. Alle oude bebouwing langs de zee werd afgebroken. Het (lava)strand flink opgeschoond en een mooie boulevard neergezet. Ook hier werd naar kwaliteit gestreefd. Het is duidelijk dat men zich in Mogán richt op de bezoeker die méér te besteden heeft. En al is dat in de meeste gevallen geen zeil- of motorjacht, voor wat chic gaat men niet uit de weg.

De vorige keer schreef ik over Puerto Rico en nu over Puerto de Mogán,maar komende vanuit Playa del Inglès kom je vóór Puerto Rico eerst nog een ander plaatsje tegen: Arguineguin (spreek uit: Arkienekien). Arguineguin is een oorspronkelijk visserdorp met in het centrum nog enkele beelden die daar op wijzen, zoals de vissersvrouw die over de zee uitkijkt en de grappige vissenstaart naast de hoofdweg van het plaatsje. Van beide heb ik een fotootje. In Arguineguin zijn enkele hotels en andere accommodaties, maar het is niet echt groot gegroeid en de vissers zijn er (gelukkig) nog steeds.

Voor de kust van Puerto de Mogán zijn (met opzet) een tweetal oude vissersboten tot zinken gebracht. In en rond deze wrakken vonden hele scholen vis hun domicilie. Voor duikers een ideale plek, temeer daar de diepte niet meer bedraagt dan zo’n 25 meter; juist leuk voor sportduikers met een PADI Open Water brevet, zoals ik. Duiken rond Puerto de Mogán is dus best een belevenis. Dat vinden ook de vele toeristen die een duik maken met de Yellow Submarine, een toeristenduikboot die al vele jaren vanuit de haven van Puerto de Mogán zijn rondvaarten maakt. Eigenlijk heet de boot de Golden Salmon, maar gezien z’n gele kleur is zijn officiële bijnaam naar het lied van de Beatles. Overigens is deze op vaste tijdstippen varende duikboot ook voor de vele sportduikers een leuke attractie!

De volgende keer: Van oud naar nieuw naar allernieuwst. (Over Maspalomas, Playa de Amadores en Playa de Taurito)

Gerard Bosman.

Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

De eerste kennismaking van mij met Gran Canaria was in 1982. In september van dat jaar reed ik toevallig langs een  reisbureau waar buiten een groot bord stond met daarop: Speciale aanbieding: Herfstvakantie: één week Gran Canaria, hotel Waikiki, halfpension, 1100 gulden. Omdat ik dringend aan een weekje weg toe was stapte ik naar binnen en boekte ‘Waikiki’. Volgens de beheerder van het reisbureau stond het hotel bekend bij Nederlanders om zijn goede buffetmaaltijden.

In ‘Waikiki’ heb ik overigens nooit gezeten, want een paar dagen later werd ik opgebeld: Waikiki was ‘overbooked’ en men bood mij aan om naar Las Margaritas te gaan, dat nog een ster meer had dan Waikiki, vier i.p.v. drie. Omdat ik nog niets van Canaria wist, accepteerde ik het aanbod verder zonder nadenken. 

Een week later ging ik dan voor de eerste keer naar Gran Canaria. Aan boord van het Transavia-toestel werd ik verwend met drankjes, nootjes, een warme maaltijd (toe nog wel!!) en de 4½ uur die de vlucht duurde vloog voorbij. Eenmaal geland stond naast het vliegtuig een bus die mij naar de aankomsthal bracht. Een vrij sombere hal met veel bruine tinten en weinig daglicht. Maar wèl met ‘Aseos’, (toiletten) die op dat moment erg welkom waren.

De transferbus stond klaar op het grote parkeerterrein naast het luchthavengebouw (zie foto) en bracht me redelijk vlot naar Playa del Inglès. Ik had een middagvlucht gehad en terwijl de bus naar Playa reed, viel de schemering in. De bus reed over de (hoge) kustweg (de snelweg naar het zuiden was er pas vele jaren later) en toen hij de bocht nam vlak bij San Agustin, had ik een schitterend uitzicht op het zuiden van Canaria, met vele duizenden lichtjes in de vallende avond. Vele jaren zorgde ik ervoor om vooraan in de bus te zitten om vooral het uitzicht van bovenaf op San Agustin en Playa niet te missen. Later ging de bus over de nieuwe snelweg rijden en was het uitzicht verleden tijd.

Hotel Las Margaritas was helemaal aan het eind van de rit van de transferbus. Omdat het donker was had ik aan de rit niet zoveel. Ook ligt Las Margaritas nogal ver van de Kasbah en het strand, dus de eerste dagen ging ik met het hotelbusje naar het strand en weer terug. Het hotel viel erg tegen. Ik vind de kamers klein en de service, waaronder het eten, niet bijzonder. Ik heb me jaren afgevraagd waarom dit hotel vier sterren heeft en b.v. Buenaventura en Eugenia Victoria  ‘maar’ drie, tot iemand mij vertelde dat het hebben van een bepaalde hoeveelheid personeel t.o.v. het aantal gasten en bepaalde speciale diensten, zoals roomservice, een extra ster opleveren. Overigens schijnen hotels met meer sterren ook meer belasting te moeten betalen. Daarom zien sommige hotels er van af om een extra ster aan te vragen; de gasten weten toch wel dat ze goed zijn.

De boulevard zag er heel anders uit dan tegenwoordig. Allerlei zaken kwamen later, maar ook waren er die kwamen en gingen. Eén zaak aan het strand kan ik mij nog goed herinneren: de Marker Visshop. Hij zat waar nu het plein bij de taxistandplaats  is, dicht bij de trap naar het strand. Op de foto is hij goed te zien. Waarom ik mij die Marker Visshop zo goed herinner? Ik kreeg na enkele dagen last van maag en darmen en de ‘aseos’ van deze zaak heeft enkele keren voor reddende engel gespeeld…….

Volgende keer: Van Las Margaritas naar Buenaventura Playa.

Gerard Bosman.

Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Na de herfstvakantie van 1982 hield ik Gran Canaria even voor gezien. Tot ik zo rond kerstmis 1983 wel weer naar een weekje ‘winterzon’ verlangde. Bij het reisbureau vertelde men mij dat daar de Canarische eilanden toch wel de beste zonzekere plaats voor waren. Je kunt natuurlijk ook naar Florida of Hawaii, maar daar was mijn portemonnee te plat voor. Wil je ‘Europees’ blijven en toch in de winter zomerse temperaturen hebben, dan móét je naar de Spaanse eilanden voor de Marokkaanse kust: de ‘Islas Canarias’.

Naar Las Margaritas wilde ik niet meer, gezien mijn slechte ervaringen in ’82. Toen ik ging zoeken naar een hotel van gelijke prijsklasse, stuitte ik op ‘Buenaventura Playa’. Het meisje van het reisbureau was er pas geweest en was nog onder de indruk van de grootte van het hotel. Het werd dus voor de eerste keer ‘Buenaventura’, in de maand februari van 1984.

Het hotel uit begin jaren ’70 was nog niet gerenoveerd. Wel was het keukentje buiten gebruik gesteld. Het hotel was indertijd opgezet als ‘appartementenhotel’, met grote kamers met ‘apart’ slaapgedeelte en eigen kookgelegenheid. Al snel verliet men deze formule. De buffet-maaltijden bleken toch lucratiever. De grote kamers zijn er gelukkig nog steeds!
Het keukentje was aan het oog onttrokken door een gordijn. De waterleiding was afgesloten en de koelkast uitgezet. Echter: Als je simpelweg de koelkast naar voren schoof en de stekker weer in het stopcontact onder de aanrecht deed, werkte hij als een zonnetje! En dat was in 1984 een ongekende luxe, want hotelkamers kenden géén koelkastje; dat werd pas eind jaren ’90 gemeengoed.

Vóór Buenaventura is nu ‘Parque del Paraisos’, een bungalowpark, maar in 1984 was het een kaal stuk grond met een schutting er omheen. Naast Bunaventura stond een betonnen skelet, wat vele jaren later ‘Gran Canaria Princess’ zou worden. De aannemer was failliet gegaan en het betonnen karkas heeft lange tijd de horizon behoorlijk vervuild. Telkens als ik weer op Canaria kwam zag ik het al uit de verte: Er is nog niks mee gedaan. Ook Waikiki heeft, nadat het eind jaren ’80 op de fles was gegaan, jaren lang staan verpieteren zonder dat er naar werd omgekeken. Uiteindelijk heeft de firma RIU zich er over ontfermd. Op de foto zie je rechts bovengenoemde schutting en in de verte ‘Gran Canaria Princess’ (in aanbouw, zal ik maar zeggen).

Buenaventura heette in die tijd ‘Buenaventura Playa’. Later werd dat achtervoegsel ‘Playa’ weggelaten en werd de eerste a als hoofdletter geschreven: BuenAventura, waarschijnlijk om het (gehoopte) avontuurlijke karakter van het hotel te benadrukken. Tevens kwam er de ‘ondertitel’: Çreativ Hotel’, nadat het animatieteam zijn intrede had gedaan. Er werd vanaf die tijd meer en meer op een jonger publiek gemikt en het hele hotel werd successievelijk geheel in ‘zuurstokkleuren’ geschilderd. Sinds vorig jaar schrijft het hotel de v als hoofdletter: BuenaVentura. Het nut hiervan ontgaat mij geheel. Op de foto de voorkant van het hotel in 1984.

Bij de bouw was voor Buenaventura een heel grappig zwembad bedacht: Een groot bad links van de ingang, een kleiner bad rechts en er tussen een smalle corridor onder de hoofdingang door, zodat je al zwemmend van het ene in het andere bad kon komen. Later zijn op de plaats van het verbindingsstuk de kleine thema-restaurantjes (vis, Italiaans en Chinees) gebouwd. Op de foto’s de beide zwembaden. In 1998 is het grote bad geheel verbouwd, een jaar later is het kleinere aangepakt en zijn er o.a. jacuzzi’s bij gemaakt. Als je hiervan foto’s wilt zien kijk dan op mijn Internet-site.

Tot slot een mooie foto van DE trap naar het strand, langs het IFA hotel Dunamar naar Centro Comercial Anexio II. Een trap die jarenlang geteisterd werd door time-share sellers en balletje-balletje spelers (oplichters dus) maar die sinds enkele jaren daarvan verlost is. De trap werd inmiddels diverse keren opgeknapt en van hardstenen treden voorzien.

Volgende keer: Van Broodje Amsterdam naar de Yumbo (over de winkelcentra dus).

Gerard Bosman.

Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos

Neem bus 30, de ‘directo’, stap uit bij ondergronds busstation ‘San Telmo’ en wandel in de richting van de kathedraal ‘Santa Ana’, die al vanuit de verte goed te zien is. Vóór de kathedraal kom je bij het ‘Casa de Colón’, je loopt door leuke steegjes zoals de ‘Pasaje Pedro de Algaba’ en er is een doorkijkje naar de zee.

Het ‘Huis van Columbus’ (vrij vertaald) is een gratis (!) museum waar Christoffel Columbus vóór de grote oversteek en de ontdekking van Amerika overnacht heeft. Heel veel voorwerpen, schilderijen en landkaarten doen ons daar herinneren aan de roemrijke Spaanse ontdekkingsreiziger. Bovendien is het een erg mooi onderhouden Spaans huis met een mooie binnenplaats en houten balkons.

Naast het museum staat de kathedraal van Las Palmas, de Santa Ana. Alleen ’s morgens vroeg is er gratis entree, daarna moet drie Euro worden betaald om een kijkje in de kerk te mogen nemen. De ingang zit, heel toepasselijk, aan de ‘Calle del Espiritu Santo’, oftewel de ‘Steeg van de Heilige Geest’. Voor de toren wordt apart entree gevraagd in de vorm van een ‘liftkaartje’. Da’s zakelijk uitgekiend. Het is echter wel weer eens wat anders om Las Palmas vanaf het hoge dak van de kathedraal te zien. Je kunt zelfs de kleine torentjes bezoeken via een wenteltrap. Het uitzicht is adembenemend. Nou ja, dat is wat overdreven, maar het is toch wel een fascinerend gezicht om Las Palmas vanaf grote hoogte te bekijken. Vanaf hier zie je ook dat men links nog een stuk aan de kerk heeft willen bouwen. Maar, dat is er nooit van gekomen…

Op het plein voor de kathedraal kom je beelden van grote honden tegen. Het zijn deze honden, de ‘Canis’, die de Spanjaarden bij hun komst op de archipel aantroffen, en die de naam aan de Canarische eilanden gegeven hebben. Niet de gele vogeltjes dus.

Pratende over grote hoogtes: Las Palmas is gebouwd op heuvelachtig terrein. Als je even ten zuidwesten van de stad omhoog rijdt kom je feitelijk nog hoger dan de Santa Ana en kun je dus zelfs de kerk van bovenaf zien. Dit is ook zeker een aanrader. Verder valt er in de Canarische hoofdstad heel goed te winkelen. Tussen San Telmo en de oude stadskern Vegueta ligt natuurlijk de grote winkelstraat Triana, maar ik noem ook even de grote winkelcentra zoals ‘Las Arenas’, ‘La Ballena’ en ‘7 Palmas’.

Aan de boulevard van het bekendste strand van Las Palmas, Las Canteras, kun je vele restaurantjes vinden waar je voortreffelijk kunt eten tegen een schappelijke prijs. Het is er vaak zelfs voordeliger dan in het zuiden aan het strand. Maar ook in de stad zelf zijn allerlei leuke terrassen en eetgelegenheden. Houd in de gaten in welke zaakjes veel Canarios zitten, daar is het eten vaak goed en zeker niet te duur!

Ik raad je aan om bus 30 te nemen, die rijdt direct door naar het noorden, zonder in allerlei kleine plaatsjes te stoppen. Opstappen met een zekere zitplaats doe je bij het busstation bij hotel en Centro Comercial ‘Tropical’. Ga achter de chauffeur zitten i.v.m. de zon. Je moet uitstappen bij San Telmo, dat is het ondergrondse busstation in Las Palmas.

Wanneer je boven de grond komt zie je een groot plein, je bent dan op het Parque de San Telmo. Op dit plein is een muziektent en zijn diverse kiosken. Bij één ervan (het minitoeristenbureautje zeg maar) kun je gratis informatie krijgen over Las Palmas, waaronder plattegronden. Hier ligt overigens ook de Hollandse Nieuwe! Bij een andere kiosk serveren ze allerlei kleine hapjes en drankjes, waaronder een lekkere cappuccino.

Direct aan dit plein grenst één van de bekendste winkelstraten van Las Palmas, de ‘Calle Mayor de Triana’. Deze winkelstraat is uitgevoerd als voetgangersgebied en heeft vele interessante winkels, echter niet altijd goedkoop. Voor parfum, tabak, leer en drank ben je in het Zuiden voordeliger uit. Let trouwens ook op de winkeltijden: ’s middags van één tot drie (of vier) uur houdt men siësta. In het midden van de winkelstraat zijn onder een glazen plaat nog de restanten van de rails en een wissel van een tram, die hier eens reed te zien.

Loop je nog wat verder, dan kom je bij de markt uit. Denk nu niet aan kramen, maar aan kleine shoppies in een groot marktgebouw. Hier worden veel verse voedingswaren verkocht als vlees, vis, groenten en fruit. Je ziet hier ook allerlei soorten vis en groenten die in Nederland en Vlaanderen niet verkocht worden. Het kan er dan wel eens wat minder fris ruiken!

Vanaf San Telmo zie je de kathedraal, de Santa Ana, al liggen. Wanneer je daar in de buurt bent zie je eerst het Casa de Colón. Dit is een huis, nu een museum, dat ooit aan de Spaanse gouverneur heeft toebehoord en waar Christoffel Columbus de nacht heeft doorgebracht voordat hij zijn ontdekkingstocht naar Amerika begon.

Het is heel interessant om dit museum te bezoeken. De entree is zelfs gratis. Op de binnenplaats word je verwelkomd door twee prachtige Ara’s, papegaaien, die daar al sinds mensenheugenis rondlopen. Zo vreemd is dat niet, want deze vogels kunnen wel 100 jaar worden. Praten doen deze ara’s echter niet. In het museum van Columbus is heel veel te zien over de historie van de Canarische Eilanden. Er lopen ook regelmatig schoolklassen rond die hier een excursie maken en zo meer over hun eigen geschiedenis te weten komen.

De volgende keer vertel ik nog wat uitgebreider over het museum, de kathedraal Santa Ana en de stad Las Palmas.

Kijk tot die tijd eens naar de Internetsite die ik over Gran Canaria heb gemaakt op:

http://home.planet.nl/~gerard.bosman

Puerto de Mogán heeft een bijnaam: ‘Het Venetië van Gran Canaria’. Nou ben ik ook in het Italiaanse Venetië geweest en kan dus vergelijken. Zoals verwacht gaat deze vergelijking nogal mank. Om te beginnen is Venetië veel en veel groter en veel en veel ouder. Venetië is een buitengewone stad, doordat ze helemaal gebouwd is op enkele eilanden in de monding van de Po.

Maar natuurlijk zijn er ook degelijk overeenkomsten tussen de beide plaatsen. Beide kennen ze veel water. Ze liggen aan de kust en daarnaast liggen er vele kanaaltjes door de stad. Maar de beste vergelijking is een gevoelsmatige: de lieflijke, romantische en warme sfeer van Venetië is ook terug te vinden in Puerto de Mogán. Met name in het lage, aan de haven gelegen gedeelte zien we leuke huisjes, gezellige terrasjes, intieme restaurantjes en vele souvenirwinkeltjes. De boogbruggetjes met hun leuke doorkijkjes en niet te vergeten de plantenbakken met roze bloemen die het hele jaar door schijnen te bloeien en aan elke gevel hangen geven een idyllische sfeer.

Dan heb je natuurlijk de haven: ook die is heel erg aangenaam om te bekijken. Vele boten en bootjes, de ene nog luxueuzer en van meer comfort voorzien dan de ander geven de haven van Puerto de Mogán een erg leuke aanblik. Je waant je soms even in Monaco, in die haven liggen ook zoveel prachtige boten van ongetwijfeld zeer vermogende personen. Even later echter zie je toch wel weer snel dat je in Spanje bent: de reparatiewerf biedt niet zo’n feestelijk aanblik. Hier wordt gewerkt en wel op z’n Spaans: sommige schepen zag ik zelfs enkele jaren geleden al op het droge liggen.

Vanuit Puerto de Mogán kun je ook enkele leuke tochtjes maken die heel apart en daarom het noemen hier waard zijn. Zo is daar om te beginnen de ‘Glassbottomboat’ van Lineas Blue Bird, een schip dat, zoals de naam al zegt, een glazen bodem heeft waardoor je de vissen in de zee voorbij kunt zien zwemmen. Deze boot gaat zowel naar Arguineguín als naar Puerto Rico. De laatste plaats is wat verder en dus ook wat duurder. Ook is in Puerto de Mogán de thuishaven van de ‘Yellow Submarine’, een gele (toeristen)onderzeeër die genoemd is naar het bekende lied van The Beatles. De echte naam van het schip is overigens ‘the Salmon’, wat de Zalm betekent. Deze onderzeeër maakt leuke tochtjes in de zee bij het havenstadje. Altijd wordt de boot begeleid door een klein bootje aan de oppervlakte, om optimale veiligheid te verzekeren.

Al met al meen ik te mogen constateren dat een bezoekje aan het ‘Venetië van Gran Canaria’ zeker de moeite waard is!

Op onze zustersite hebben we: een uitgebreide fotoserie van Puerto de Mogán.

‘Rijden’ kun je op Gran Canaria heel goed met een huurauto. De verhuurbedrijfjes zijn op bijna elke straathoek te vinden, maar let wel op de kleine lettertjes. Ook de prijzen en de staat van onderhoud van de auto’s verschillen nogal. Een advies: de verhuurmaatschappijen waar de touroperators mee samenwerken kunnen zich niet permitteren om met roestbakken te rijden. Daarentegen verdient de reisorganisatie (c.q. de hostess) er natuurlijk ook aan en zijn de prijzen daardoor hoger. Let op of het eigen risico ook gedekt is, anders kun je toch nog kosten hebben bij onverhoopte schade. Rij ook niet over onverharde wegen, of zomaar door het terrein. Je bent dan niet verzekerd.

Per bus is alles op Gran Canaria ook goed te doen. We hebben een uitgebreid busnetwerk van de firma ‘Global’, met bussen die elk dorpje aandoen maar er zijn snelbussen (de ‘directo’s’) die je bijvoorbeeld in één keer vanuit het Zuiden naar de hoofdstad Las Palmas brengen. Dit is lijn 30. Opstappen is het handigste bij het busstation bij CC Tropical. De bussen hebben dan nog de nodige zitplaatsen, wat wel zo comfortabel is voor een rit van een uur naar het noorden. Ga trouwens zó zitten, dat de zon niet de hele rit door het raam op je schijnt. Dat is ’s morgens vanuit Playa del Inglés naar Las Palmas toe dus achter de chauffeur. Ga hier zitten ook als de bus bij het instappen toevallig net anders staat!

Een heel ander soort rijden is per fiets, voor ons, bewoners van de lage landen, een welbekend vervoermiddel. Je kunt fietsen huren en ook tours rijden onder begeleiding van een gids. Bedenk echter wel dat Gran Canaria allerminst plat is! Je gaat rijden door geaccidenteerd terrein, van enkele heuvels tot echte bergen en dat zijn we in Nederland en Vlaanderen niet gewend! Dagen rondlopen met spierpijn kan je vakantie flink vergallen.

En tot slot één van de leukste manieren van rijden: op een kameel! Je kunt een safaritocht maken vanuit Maspalomas per kameel de bergen in. Je krijgt een welkomstdrankje en daarna ga je door een palmenvallei. In Fataga is een kamelenpark dat bezocht kan worden. Overigens worden en ook ritten met paarden verzorgd. De firma ‘Hipisur’ maakt tochten van twee of drie uur door het berglandschap in het zuiden. Tijdens de rit heeft u een mooi uitzicht over de toeristenplaatsen. El Salobre – Canyon Horse Farm: “The Black Horse” is een manege die vergelijkbare ritten maakt; zelfs met een barbecue. Men heeft paarden voor beginners en gevorderden. Ze zitten even voorbij El Tablero, ten noorden van Maspalomas.

Deze eerste twee activiteiten zullen de gemiddelde bezoeker van Gran Canaria eigenlijk niet veel uitmaken. Liever kijken zij naar alle andere manieren waarop Canaria het water ‘gebruikt’. Om te beginnen is er natuurlijk bij iedere zichzelf respecterende accommodatie een zwembad. Ze zijn er in alle kleuren en maten, met of zonder glijbaan, kinderbad of zicht op zee. Maar altijd zonder duikplank, is je dat wel eens opgevallen? In Nederland heeft nagenoeg ieder zwembad wel één of meer springplanken.

Na het zwembad krijg je natuurlijk de zee. Of had ik met de zee moeten beginnen? Meestal zie je de zee het eerst, vanuit de lucht. Maar het zwembad bij de accommodatie wordt het meest, elke dag, bezocht.
De zee wordt voor heel veel dingen gebruikt. Je kunt er natuurlijk in zwemmen, maar je kunt er ook op varen. Dat kan boven water, in bijvoorbeeld de Moby Dick II van Willy Goossens (Café de Lantaarn, CITA in Playa del Inglés), maar ook onder water, in de Yellow Submarine (Puerto de Mogán), die overigens de naam ‘Salmon’ heeft. Zelfs de combinatie van die twee is mogelijk: met de Glassbottomboats van Bluebird (Puerto Rico – Puerto de Mogán) vaar je boven water maar kun je door een vernuftige constructie onder water kijken. De Canariërs staan voor niets!

Er zijn nog meer boten: De ‘Delfin Acuarium Cat’ is een catamaran die allerlei vermaak aan boord heeft. Je kunt met een heuse clipper, de Timanfaya, op de zee varen of met de Blue Marlin 3 gaan vissen. Maar je kunt ook roeien, kanoën, kajakken, parasailing, waterfietsen, jetskiën, of je op een ‘banaan’ laten voorttrekken. Van deze banaan val je overigens altijd af, omdat de stuurman steevast op het laatst nog even een scherpe bocht maakt: hilariteit gegarandeerd. Deze laatste sporten vind je aan het strand van San Agustín en Playa del Inglés of in Puerto Rico.

Naast dit meestal motorische vermaak wil ik nog beslist even het duiken noemen. Op allerlei plaatsen langs de kust heb je prachtige duikspots. Je kunt snorkelen, maar ook met perslucht de diepte ingaan. Er zijn vele duikscholen actief, die zowel strand- als bootduiken verzorgen. Zeer aanbevelenswaardig.

Met de kinderen moet je dit zeker gedaan hebben: bezoek aan een waterparadijs. Tientallen roetsjbanen, de een nog mooier, langer en spectaculairder dan de ander, vind je in Aqualand (Maspalomas). Aqualand ligt richting Palmitos Park. Vanuit Playa del Inglés neem je bus 45 en vanuit Puerto Rico bus 70. Bijna aan het eind gekomen van mijn verhaal over ‘water’ en Canaria nog één ding: Op allerlei plaatsen vind je fonteinen.

Voor elk luxe hotel, maar ook zomaar midden op een rotonde komt een walvisstaart omhoog waar het water vanaf stroomt. En wat denk je van de zwevende kraan achter het postkantoor in Playa del Inglés? De volgende maand ga ik het hebben over ‘rijden’ op Gran Canaria; dat kan namelijk op allerlei manieren.

Gran Canaria, het gelukzalige eiland, staat bekend om zijn heerlijke klimaat. Maar naast dat heerlijke klimaat is het ook heel goed leven op Canarias! Eén van de dingen die de mensen op het eiland heel goed kunnen is feesten! En dat blijkt in deze feestmaand december natuurlijk dubbel en dwars.

Om te beginnen gaan de Hollandse en Vlaamse zaken, met het shopping center ‘Gran Chaparral’ voorop, natuurlijk Sinterklaas vieren. Dit typisch Nederlandse feest wordt ook door de Nederlandse (en dan bedoel ik vanzelfsprekend ook de Vlaamse) kolonie goed in ere gehouden. In alle zaken vinden we pepernoten en er gaan zelfs Zwarte Pieten op pad! Een vreemd gezicht op dit Spaanse eiland, maar de Canarios zijn wel wat gewend en kijken eigenlijk nergens meer van op.

Spanjaarden in het algemeen en Canarios in het bijzonder kunnen eigenlijk maar geen genoeg krijgen van de fantastische sfeer die het kerstfeest met zich meebrengt. De katholieke achtergrond van de bewoners speelt natuurlijk een belangrijke rol. Het kindje Jesus in het stalletje, overigens een ‘uitvinding’ van de Italiaanse heilige Franciscus van Assisië, kun je overal als versiering vinden. Alle accommodaties worden versierd, en wel zo grondig dat ik in februari nog sporen van de kerstversiering heb aangetroffen. Elk zichzelf respecterend hotel richt met de kerst een enorm eet- en drinkgelag aan, waarvoor overigens wel altijd een stevige meerprijs (verplicht) betaald moet worden.

De eerste januari wordt vanzelfsprekend ingeluid met een fantastisch vuurwerk.
Shopping Centre ‘Yumbo’ organiseert één van de grootste. De sfeer is heerlijk en verbroederend, alle toeristen en Canarios samen, vieren de hele nacht feest.

En als ik het dan heb over feesten dan moet ik zeker het grootste Canarische spektakel niet vergeten: het Carnaval. Het is nog wel een eind weg, want we schrijven nu december ( in Nederland dé feestmaand ) maar ik wil het zeker noemen, want het is waarlijk een kolossaal feest! Het hoogtepunt van het carnaval is de optocht, die uit meer dan 80 wagens bestaat. Deze ‘Cabalgata’ is na Rio de Janeiro de grootste carnavalsoptocht. De wagens rijden één keer in Las Palmas en een aantal dagen later in het zuiden, door Playa del Inglès. Ook in Maspalomas en in het bijzonder in de Yumbo, wordt het carnavalsfeest uitbundig gevierd. Straten zijn afgezet en omgetoverd tot feestpleinen, waar zelfs gratis hapjes en drankjes worden uitgedeeld. Het feest eindigt met het begraven van de Sardine, het symbool van het Canarische carnaval, op het strand, waarna (weer) een groots vuurwerk volgt.

Tot zover mijn verhaal over de feesten van Gran Canaria; op het carnavalsfeest zal ik in het nieuwe jaar nog een keer terugkomen. De volgende maand ga ik het hebben over watersporten en allerlei leuke zaken die met water te maken hebben. En ik eindig met alle lezers te wensen:

¡Feliz Navidad y próspero año nuevo!

Gran Canaria heeft binnenlanden die voor vele toeristen een gesloten boek blijven. Dat is jammer, heel jammer, want het eiland heeft zoveel te bieden.

Het is het handigste als je een auto huurt. Met de bus kom je ook wel op verrassende plekjes, maar met een auto ben je onafhankelijk van het soms beperkte rijschema van de busdiensten. En de huurauto hoeft niet duur te zijn.

Een 4×4 wagen is praktisch, maar ook weer duurder. Off-road rijden kan heel leuk zijn, maar mag niet zomaar overal. Om echt de binnenlanden in te gaan en de ruige natuur te verkennen is het echter wel noodzakelijk.

De vorige maand vertelde ik van een tochtje via Arguineguin naar het stuwmeer bij Soria. Dat is echt de moeite waard. Zorg dat je een goede wegenkaart hebt, want de bewegwijzering laat soms te wensen over.

Als we dit keer na het stuwmeer verder rijden en via een zandweggetje bij het dorpje Ayacata komen, zitten we in de zogenaamde Cumbre.

Ga bij Ayacata linksaf richting Tejeda. Je komt langs  de bekende rots Bentayga waar je op zou kunnen, maar wat zeker alleen voor de handige klimmer is weggelegd.  Er is een klein centrum met informatie over deze rots, het was namelijk een heilige plek voor de oorspronkelijke bewoners van het eiland.
Vervolgens kom je bij Tejeda en van daar uit kun je verder gaan naar Artenara. Artenara is het hoogste dorp van Gran Canaria, het ligt op 1240 meter. Met geluk kun je bij helder weer Tenerife zien liggen, maar ook een wolkendeken kan mooi zijn op deze hoogte.
In Artenara staat het beeld van Don Miguel de Unamuno, die in 1910 het dorp bezocht. Je kunt je naast het beeld laten fotograferen, wat een grappig effect oplevert!

Na van het prachtige uitzicht genoten te hebben ga je dan verder richting Tamadaba. Je vind onderweg  enkele gezellige restaurantjes en cafeetjes, die echt authentiek Canarisch zijn en waar het merendeel van de klanten ook van de lokale bevolking is.
In het Nationale Park, met zijn vele dennebomen, hangt de ‘baard van de koning’. Dit is een op gras lijkende parasiet, die in de bomen ‘hangt’ en er op duidt dat de lucht boven Gran Canaria zeer gezond is.

Je kunt nu verder via Fontanales rijden en dan door de Barranco (= droge rivierbedding) del Laurel naar
Santa Maria de Guía, ofwel kortweg ‘Guia’.
Barranco del Laurel is één van de groenste valleien van het eiland en een prachtig voorbeeld van het
microklimaat van Gran Canaria. Onderweg passeer je de gekke kerk van Moya.

Vanuit daar rijd je naar de hoofdstad Las Palmas, waar je natuurlijk de Plaza del Caraisco moet gaan bezoeken. Op dit plein staat overigens een webcam, die ook via mijn internet-site te zien is.

De volgende maand gaan we nog wat meer foto’s bekijken van de ‘binnenlanden’ van Gran Canaria.

Het zuiden van Gran Canaria is pas in de jaren ’70 van de vorige eeuw goed tot ontwikkeling gekomen. Daarvóór stond feitelijk alleen de oude vuurtoren (faro) van Maspalomas letterlijk als een eenzaam baken aan de zuidkust van het eiland. In de woestijn er omheen was toen nog niemand geïnteresseerd.

Omdat het Zuiden niet ontwikkeld was, ontbreken hier ook leuke oude plaatsjes met romantische dorpskernen, terrassen en leuke doorkijkjes. Als bezoekers van mijn website over Gran Canaria daarnaar vragen, moet ik ze in eerste instantie altijd teleurstellen.

Maar: er is een heel goed alternatief!
Voorbij Puerto Rico, richting westen, vind je aan de kust het plaatsje ‘Puerto de Mogán’ (haven van Mogán). Dit jachthaventje is gebouwd op van de zee gewonnen land en is als het ware ‘geplakt’ tegen de berghelling waar oorspronkelijk enkele huisjes stonden waar (merendeels) vissers woonden die een prachtig uitzicht over de zee hadden. Als je een luchtfoto ziet van vóór 1982 en een van de huidige situatie kun je je verbazen over zoveel voortvarendheid van de Spanjaarden om ‘de vooruitgang’ een stevige ruggesteun te geven.

Puerto de Mogán is werkelijk de moeite waard om te gaan bekijken. Het is een haventje waar de mooiste jachten liggen te pronken die voor vele tonnen, al dan niet van de belastingen achtergehouden (zwarte) euro’s, zijn aangeschaft.  Het oude dorpje ligt loom te luieren, hoog tegen de berghelling aan en beneden, bij de zee, ligt een ‘Canarisch Venetië’.
Vele grachtjes die langs boogbruggetjes heel aardige doorkijkjes geven op witgepleisterde huisjes, allen voorzien van bloembakken met paarse bloemen die werkelijk altijd bloeien, en een lust zijn voor het oog. Ze worden dan ook vele malen gefotografeerd. De terrassen en de restaurantjes, met name rond het plein met de kiosk geven Puerto de Mogán iets knus, iets romantisch, een bijna ‘dorpse’ uitstraling. Van hier (bij het havengebouw) vertrekken ook een tweetal concurrerende veerboten die Arguineguín (ook zeker de moeite waard) en Puerto Rico aandoen.

Verder kan ik nog aanbevelen: de kleine vuurtoren van de haven, gelegen op de punt van het havenhoofd, van waaruit je een heel mooi zicht hebt op alles wat zich in de haven afspeelt en niet te vergeten de ‘Yellow Submarine’, die overigens de ‘Salmon’ (zalm) heet en waarmee je een leuk maar prijzig tochtje onder water kunt maken.
Ach, je bent toch met vakantie, nietwaar?!

Tot slot moet ik nog zeggen dat de rit met de bus van Playa del Inglés naar Puerto de Mogán, via kronkelwegen vlak langs de rotsachtige kust op zich ook al genieten is, evenals het nieuwe strand en de boulevard (met achterliggend winkelcentrum), ten oosten van de haven, die pas enkele jaren geleden tot stand zijn gekomen.

De volgende maand ga ik wat vertellen over de ‘binnenlanden’ van Gran Canaria.