Archief voor december, 2007

Op een strandje in het Noorden zie ik twee blonde dames. Er huppelen wat kinderen omheen en twee daarvan spreken een aardig woordje Spaans. Maar ik hoor Nederlands. Dus denk ik: Wie zouden dat zijn?

We raken aan de praat. Deze vrolijke, pittige Nederlandse heet Renée en raakte ooit, zo’n tien jaar geleden, via Arke op Gran Canaria verzeild. En via wat omzwervingen runt ze nu al een dik jaar haar eigen bedrijf.

Een eenmanszaak om je vingers bij af te likken. Ze verzorgt namelijk voor bruiloften en partijen heerlijke chocolade fonteinen. Een fontein met stromende zachte chocolade waar je van allerlei lekkers onder kunt houden om het daarna op te peuzelen. Ze kwam op het idee om met de chocolade fonteinen te beginnen op Gran Canaria tijdens een bruiloft in Engeland waar er eentje stond. Er is veel op Gran Canaria maar dat was er nog niet. Voor Renée het ideale moment om na het krijgen van haar twee kinderen iets voor zichzelf te gaan ondernemen. Flexibele werktijden, eigen baas dus de combinatie van moederschap en werk was geen probleem. En dus staat ze tegenwoordig vaak gezellig om één uur ‘s nachts (de tijdstippen van trouwen en taart eten liggen in Spanje toch net iets anders, blijkt) te kletsen met Jan en alleman, en geniet ze van haar feestelijke werk.

Dit had ze zich niet kunnen voorstellen tien jaar geleden. Dat ze zo verliefd zou worden op Gran Canaria leek in eerste instantie onmogelijk. Ter afsluiting van haar HBO toerisme opleiding ging ze voor haar stage op het canarische eiland La Palma aan het werk als hostess. Ze woonde er mooi, in het groen, bij een erg gastvrij gezin dat telkens als er bezoek overkwam uit Nederland de welkomst- en afscheidsfeestjes organiseerde.

Ze wandelde veel om haar klant, de vakantieganger, goed te kunnen informeren over de mogelijkheden. Maar vond het ook zelf gewoon heerlijk om te doen. Na negen maanden La Palma zat de stage erop en vloog ze terug naar Nederland. Daar bood Arke haar een contract aan en ze kon naar Gran Canaria. Dat werd even schrikken.

Je bent een idyllisch eilandje gewend en komt dan aan in Playa del Inglés waar je in een straat komt te wonen waar dikke muren omheen staan. Geen gezellig gezin, die de barbecue permanent klaar heeft staan en alles groen, rustig en mooi…
‘Hier blijf ik geen 3 maanden’ riep ze vanachter die ene bananenboom in haar tuin. Als er dan weer eens iemand stopte om een foto van die boom te maken voelde ze zich net een aap vroeg ze zich af wat ze daar nou eigenlijk deed.

Maar ja… het werk was erg leuk, het team hecht en na een uitstapje hier en een uitstapje daar begon ze steeds meer van de schoonheid van het eiland te ontdekken. Voor ze het in de gaten had waren er twee en een half jaar voorbij.

In Nederland bloeide de economie in die tijd, het was de tijd dat de goede banen nog voor het oprapen lagen. En ondanks haar leuke werk op Gran Canaria besluit ze dan toch om het nog eens in Nederland te proberen. Een goede baan zoeken in Rotterdam, dat werd het plan.

Maar als ze iets geen 3 maanden vol hield was dat het! Ze ging hartje winter naar Nederland, op zich natuurlijk niet zo slim vanuit een zonnig Gran Canaria, maar wie weet..
‘s Ochtends naar haar werk in het donker, als intercedente voor een uitzendbureau in een vrij gesloten winkelcentrum, en als het dan weer donker werd was het tijd om naar huis te gaan. Vervolgens lekker vroeg onder de wol want morgen weer vroeg op. Vanuit een hotel waar ze juist een training volgde belde ze Arke: ‘Bel me alsjeblieft thuis terug, ik wil weg!’ Nog geen twee weken later kon ze haar koffers pakken en vloog ze terug naar Gran Canaria en het vertrouwde team.

Andres, met wie ze voorheen ook had gewerkt, had haar gemist. Zij had hem eigenlijk nog nooit zo goed bekeken. Toen ze dat wel deed was het raak en was er nog meer reden om op Gran Canaria te blijven. Ze werkte nog een tijd als hostess, week een half jaartje uit naar de marketing afdeling van Lopesan, projectontwikkelaar, en kwam weer terug bij Arke (ja, Jantje koopmans is er niets bij). Daarna was ze nog zo’n anderhalf jaar de steunpilaar voor Nederlanders, Belgen en Duitsers in het ziekenhuis Clinica Roca, in San Agustin. Haar werk bestond uit het begeleiden van mensen die worden opgenomen in het ziekenhuis tijdens hun vakantie. Ze staat hen bij in hun eigen taal, onderhoudt contact met familie en reisleiding en zorgt ervoor dat de betreffende patiënt ook weet wat hem mankeert als de dokter een uitgebreid verslag doet in het Spaans.

In Juli 2003 wordt haar dochtertje Lola geboren en neemt ze een jaar onbetaald verlof. Het bevalt haar prima om regelmatig met baby Lola naar opa en oma in Nederland te gaan en ook nu nog gaat ze vaak in de zomer een week of 5 pindakaas en hagelslag eten met de kinderen. In april 2005 kwam de kleine Joaquin erbij. Haar man Andres is Canarisch van oorsprong dus mama Renée leest de Nederlandse boekjes voor en knipt nu de sint en piet mutsen. Na het krijgen van de kinderen ging ze weer rustig aan de gang bij Andres in zijn eigen taxi en limousine bedrijf.

Toen ze de fontein had gezien wist ze dat ze zin had om naast de administratie ook weer eens iets anders te gaan doen. Ze zou het natuurlijk fantastisch vinden als over een paar jaar de chocolade op alle bruiloften en feesten rijkelijk vloeit en dat de eenmanszaak een veel-meermans-zaak wordt, maar ze kijkt met een open blik naar de toekomst. Ze laat zich graag verrassen door wat er op haar pad komt. Tijdens een selectie in Nederland, voor een groot hotel, werd ze ooit tweede. Ze beseft zich heel goed dat als ze daar eerste geweest was dat haar leven er dan nu waarschijnlijk heel anders uitzag. En dan zat ze nu waarschijnlijk niet in een zomerjurkje op Triana een kopje koffie te drinken. Tot nu toe mist ze niets op het eiland, een avondje met haar man uiteten en naar het theater of dansen in een discotheek met een vriendin, zij vindt dat het allemaal kan hier. En hoewel je er misschien iets meer naar moet zoeken (of gewoon iets beter moet kijken) heeft Las Palmas ook cultureel veel te bieden. Wil ze kerstsfeer dan gaat ze naar de hoofdstad waar alles versierd en verlicht is. Een middagje bos of strand, alles is binnen handbereik. Dat compacte van een eiland spreekt haar wel aan, je hoeft niet zo nodig. Mocht ze toch ooit iets anders willen dan wordt het zoiets als Barcelona; de stad en de zee net als Las Palmas, maar ook een ruim en mooi achterland. Italië heeft ook ooit haar hart gestolen. De cultuur, de opera, de bergen, de mooie stranden. Als 17-jarige bracht ze er tijd door als au pair. Er nu opnieuw beginnen daar zou ze geen zin in hebben, vooral omdat ze dan weer een andere taal volledig onder de knie moet krijgen, terwijl het zo heerlijk is om nu haar woordje te kunnen doen in het spaans.

In februari 2008 staat Renée op de jaarlijkse trouw-beurs in Infecar, het beursgebouw in Las Palmas. Ook als je helemaal niet gaat trouwen kom je er misschien wel op leuke ideeën voor een goed feest, zoals zo’n chocolade fontein bijvoorbeeld. Zowel die fontein als de aanwezigheid van Renée zullen je feest behoorlijk opkleuren.

Voor meer informatie kun je Renée bellen, haar nummer is: (00 34) 629 668 668