De meest uitgebreide en allerlaatste informatie over Gran Canaria in het Nederlands
Archief voor januari, 2008
De Hollandse Nieuwe zoekt: een nieuwe Diana m/v
24 jaren geleden
Diana Peters, als freelancer vijf jaar werkzaam voor de Hollandse Nieuwe heeft zin in veranderingen. Ze wil haar activiteiten voor de Hollandse Nieuwe, het zoeken naar nieuwe adverteerders en uiteraard contact houden met de bestaande, beëindigen zogauw de juiste persoon deze kan overnemen.
Dus ben jij op zoek naar een nieuwe uitdaging? Ben je van huis uit Nederlandstalig en spreek je goed Spaans? Ben je enthousiast en weet je van aanpakken? Heb je een auto en rijbewijs? Heb je al deze vragen positief beantwoord? Bel dan snel: 928 886177.
Let wel: dit werk doe je niet in een dag of twee per week. Ook zul je soms ‘s avonds, soms overdag moeten werken. Maar al je inspanningen zullen uiteraard goed beloond worden.
Interesse? Bel voor een kennismakingsgesprek: 928 886177 (Cecile en Lex)
Tenslotte nog een boodschap van Diana:
IK ben altijd met veel plezier naar alle klanten toegegaan, en we kennen elkaar dan ook goed inmiddels. Ik hoop dat mijn opvolger net zoveel plezier en mooie momenten zal beleven met jullie als ik heb gedaan. Bedankt voor jullie gezelligheid, en als ik eenmaal echt ben gestopt zal ik het zeker niet nalaten om af en toe te komen bijkletsen! En natuurlijk wens ik jullie allemaal ‘kei’goede jaren toe!
Gran Canaria Luchten
04 jaren geleden
Op onze galerie hebben we een nieuwe serie foto’s geplaatst: ‘Luchten’.
Lucht, kun je daar wel een foto van maken? En hoe! En misschien hier nog wel beter dan elders op onze mooie planeet.
De galerie vind je hier:
www.gran-canaria-info.com/photos/nature/skies/
En hier zijn een paar voorbeelden:
De complete galerie vind je hier:
www.gran-canaria-info.com/photos/nature/skies/
Veel plezier!
Gambas ‘on the Rocks’
04 jaren geleden
Je wilt natuur, cultuur en de Canarische keuken proeven. Maar lang autorijden of bus zitten liever niet. Dan hebben wij het ideale recept. Je hebt er wel een huurauto voor nodig maar de rest is makkelijk en zeer de moeite waard.
Zo ongeveer ter hoogte van het vliegveld liggen de gemeentes Aguïmes en Ingenio. Deze twee gemeentes worden gesplitst door een prachtige groene vallei, el Barranco de (de kloof van) Guayadeque. Vanuit Playa del Inglés ben je er in een dik half uur à drie kwartier en je waant je in een compleet andere wereld. De vallei is sprookjesachtig mooi met haar steile rotswanden en het groen, want hier stroomt water. In de maand februari staan bovendien de amandelbomen in bloei. Uit het kleine mini-beekje kun je drinken, welliswaar ijskoud bronwater. Een relaxte mooie excursie naar dit gedeelte van het eiland doe je als volgt:
Vanuit het Zuiden rijd je richting Las Palmas over de snelweg, en neemt afslag 26 (Vecindario). Vandaaruit naar Cruz de Arinaga waar je linksaf slaat richting Aguïmes. Je volgt de hoofdweg door Aguïmes en vlak voordat je het stadje uitrijdt staat linksaf het weggetje naar ‘Guayadeque’ aangegeven. Dat kleine weggetje volg je en dan rij je de vallei van Guayadeque in. Stop bij het museum, Museo de Guayadeque (in het begin van de vallei aan je linkerkant) als je van alles wilt weten over archeologische vondsten, de endemische flora en fauna en de geschiedenis en ‘architectuur’ van de vallei. Het museum is open van dinsdag tot en met zaterdag van 9.00 tot 17.00 en op zondag van 10.00 tot 18.00. Entree voor niet residenten is 2.50, voor residenten 2.00 en kinderen mogen voor 1 euro naar binnen. Je wordt door middel van informatiepanelen gemakkelijk door het museum geleid. De informatie is in het spaans, duits en het engels, dus daar weet iedereen wel een draai aan te geven. Kinderen zullen zich niet vervelen want het gaat hier niet alleen om saaie vitrines met oeroude stukjes aardewerk, er zijn ook leuke maquettes van hoe de guanches in hun grotten woonden. En alles is opgekleurd met mooi beeldmateriaal.
Nadat je je goed hebt verdiept in de achtergronden rijd je verder de vallei in. In de wanden zie je vele grotten en de paar woningen die je tegenkomt zitten ook meerendeels verstopt in de berg. Je kunt gerust ergens langs de weg parkeren om de benen te strekken of om te picknicken. Houd er wel rekening mee dat het hier fris kan zijn want er zit een stijging in de vallei die gaat tot 1000 meter. Daarbij komt nog eens dat de hoge rotswanden vrij snel in de middag de zon wegnemen. Toch heeft die frisse berglucht ook wel iets. Vooral in de ‘winter’ zorgen het gesteente en de endemische planten, zoals het Canarische lavendel voor die speciale Canarische eilanden-geur.
Als je niet je eigen broodjes hebt meegenomen is het een echte aanrader om in één van de grotrestaurants te gaan eten. Over het algemeen serveren ze typische Canarische gerechten zoals papas arugadas (zoute aardappeltjes in de schil, met mojo saus) pepertjes (pimientos de padrón) salades, inktvisringen en garnaaltjes in knoflookolie tot een gegrilde biefstuk. Wij kozen voor het restaurant Tagoror, helemaal boven aan de top. Het eten is er erg goed en het lijkt wel een labyrint van grotten en gangen waar je je kunt laten verrassen door de hoeveelheid ‘kamers’. Binnen is het knus en krijg je dat grotbewoner-gevoel maar je kunt natuurlijk ook buiten op het terras gaan zitten en genieten van het uitzicht. Je zou voordat je gaat lunchen nog een stukje kunnen lopen. Er gaat een klein rondwandelingetje om het restaurant heen en er is een langere wandeling de barranco uit naar omhoog. Daar bevindt zich een krater. Maar zo gezegd; deze excursie houden wij het relaxed.
In dit restaurant is ook een klein souvenierwinkeltje met aardewerk en de beroemde Canarische mojo in verschillende kleuren en smaken. Je kunt er nu voor kiezen een toetje te nemen in het restaurant of jezelf te trakteren op een bezoekje aan Aguïmes, en daar bij het dorpsplein een kopje koffie te nemen. Dat maakt dat het uitje wel heel erg ‘af’. Aguïmes is een mooi dorp waar je lekker doorheen kunt slenteren en hier en daar een origineel beeld tegenkomt. De huizen en straten zijn goed onderhouden, de Canarische stijl is in ere gehouden en er hangt een rustig sfeertje. Je zult zien dat je aan het eind van de dag voldaan weer in je auto stapt en afhankelijk van je verdere wensen en tempo ben je binnen een dik half uur weer terug in Playa del Inglés.
‘t Trefpunt – Met stip op één!
4Jennie zat zat aan de bar bij Fred en Wies, en zag nog net Herman voorbij lopen. “Hee Herman, heb jij nog werk voor mij?” schreeuwde ze met een dubbele tong. En sindsdien vinden we Herman vóór, en Jenny achter de bar in het geweldig succesvolle café ‘t Trefpunt. Hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen in amper twee jaar tijd mag gerust een wonder heten, het kleine caféetje zonder deuren maar met ruim terras is een ware magneet en bloeiend centrum voor gezellige mensen. Het is Nederlandser dan welke bar dan ook in Nederland en van oerdom tot superslim, niemand neemt er een blad voor de mond. Een levendige boel dus.
“Dat er zo geïnvesteerd wordt in de Gran Chaparral door andere eigenaren helpt natuurlijk ook mee”, aldus Herman. “Het fleurt de boel geweldig op hier. Het is echt een gezellige plek die Gran Chaparral. Ja, en ook de reisorganisaties zijn we dank verschuldigd: het feit dat zij ons zo aanprijzen is een hart onder de riem!”
Maar dat zijn natuurlijk niet de enige ingrediënten voor een goedlopende tent: de mondelinge informatie over Gran Canaria en zeer onbelangrijke zaken is nergens zo goed als in ‘t Trefpunt. En Jenny maakt héérlijke Senseo koffie. “Ja, thuis dan hè.”
Toch zijn er nog lege plekken en wel aan het plafond. Hier en daar hangt al een voetbal-shirt, want uiteraard worden belangrijke wedstrijden vertoond in het ‘ook sportcafé’, maar sommige teams zijn nog niet vertegenwoordigd tegen de hemel van ‘t Trefpunt. Mensen, kom en vul die gaten. Vandaar ook de tekst op het bord op de foto hiernaast.
‘t Trefpunt is zeven dagen open per week (en dat moet ook wel, de klanten passen er nooit allemaal in in maar zes dagen bijvoorbeeld.)
Op de kaart:
Trefpunt [deltazoom=-1;]
Wie is… Jaap Commandeur?
1Uit een gezin van dertien kinderen komt hij, Jaap Commandeur (bouwjaar 1943). Z’n vader fokte schapen op Texel alwaar hij zijn jonge jeugdjaren doorbracht. Hij houdt van organiseren en dat komt mooi van pas, want sinds november ‘07 is hij de voorzitter van de Nederlandse Vereniging Canarias (NVC), in zijn woorden “een serieuze gezelligheidsvereniging’.
Door zijn goede cijfers als kind werd hij “op vaste wal” gescheept, waar hij via een internaat op een technische opleiding belandde. Electrotechniek en informatica waren zijn gebieden. Hij begon bij Philips en heeft het er 35 jaar volgehouden. Velen daar dankzij hem niet, of juist wel. Hier en daar begon Jaap een productielijn, die op een andere plek dan gesloten moest worden. Dan moest er geschoven worden met mensen en gezocht worden naar oplossingen. “Ik zorgde ervoor dat ik alles snapte en beheerste waarmee op onze afdeling gewerkt werd. Je bent als mens voor je eigen toekomst verantwoordelijk. Als je een beetje mee wil gaan met de tijd, moet je daar iets voor doen en overhebben. Ik denk niet gauw dat ik iets niet kan.” Als Jaap’s bezoeken bij een bepaalde fabriek frequenter werden, maakten de mensen daar zich al snel zorgen, de boel zou wel eens gesloten kunnen worden.
Dat organiseertalent kan hij uitbuiten nu bij de NVC, “we zijn allemaal pensionistas, en het moet spannender. Als we ‘s morgens opstaan moeten we er tegen aan! Qua leeftijd is het dan misschien wel een bejaardenclub, maar we zorgen wel voor leven in de brouwerij.” Zijn plannen met de NVC met hem als voorzitter? “Over één jaar zou ik graag willen dat de NVC 500 leden heeft, in plaats van de 472 die we nu hebben. Ik wil het graag wat ondernemender maken, wat meer ‘spirit’ er in. De NVC hoeft niet extravaganter te worden, maar wel interessanter voor leden en nieuwe leden. In ieder geval moeten we niet inkakken in een sleur, en alleen dat herhalen wat we al jaren doen.”
Jaap komt samen met Coby, zijn vrouw, al 20 jaar naar Gran Canaria. Tegenwoordig heel wat langer dan vroeger, zes maanden per jaar. “Thuis is Nederland, waar de kinderen en ons kleinkind wonen. Familie trekt toch het hardst. Het leven op Gran Canaria is hopelijk nog heel lang tijdelijk. Maar met dat ‘heel lang’ zit het wel goed, leven op Gran Canaria is erg gezond. We kennen hier niemand die een fysiotherapeut bezoekt. Zogauw je op het eiland landt, vallen de klachten weg.” Maar qua bewoners gaat Jaap liever naar Oostenrijk, “op Oostenrijkers kan ik niet kwaad worden, wat een lekker volk is dat!”
“Ik hou van redelijke perfectie en goede afspraken, niet van slordigheid. Mensen die voor je werken moet je, net als bij een hond, redelijk behandelen. Met een aai over de kop en een schop onder de kont. Ze moeten het minimaal net zo goed doen als dat ik het zou doen, maar het mag wel anders. Ik kom uit een ondernemersfamilie en vind dat er gewerkt moet worden, en niet zeuren. Natuurlijk moet er wel geluisterd worden naar arbeiders en vakbonden, je moet consensus zoeken.”
Tegenwoordig hoeft hij zich over werken niet meer zo’n zorgen te maken, al helpt hij Coby sinds zijn pensioen wel mee in het huishouden. “Ik zit niet met de benen omhoog terwijl Coby stofzuigt nee, als we het samen doen zijn we eerder klaar.” Lekker luieren aan het zwembad elke dag? Nee, een weekje Jaap is beslist geen lui weekje: elke dag staat hij zo rond acht uur op, laat de hond uit, ontbijt, checkt e-mails en kijkt naar een Nederlands nieuwsprogramma op tv. Op maandag gaat hij bridgen bij de NVC in Playa del Inglés, op dinsdag heeft hij ééns in de veertien dagen een herensoos waarbij een uitgenodigde gast ter leering ende vermaeck dient. Woensdag is de dag waarop niemand Jaap de les leest: zijn ‘vrije’ dag. Ligt de rest van de week vrij vast, op woensdag beslist Jaap ‘s ochtends pas wat hij zal gaan doen. Schoffelen in de tuin bijvoorbeeld. Coby is dan wandelen met de NVC. Wel wordt er ‘s avonds genoten van een vijfgangen diner in restaurant Palm Garden. Uiteten doen ze sowieso graag, ze eten maar zo’n twee à drie keer per week thuis. Donderdag vind je Jaap op de golfbaan, in Tauro of Meloneras en daarna zit hij op Amadores voor een drankje. Vrijdag is boodschappendag en regeldag voor de NVC. “Dan ga ik bijvoorbeeld adverteerders bezoeken.” Zaterdag wordt “de tent gepoetst” en ‘s middags mept Jaap tegen een tennisbal. Dat doet ie zowel hier op Gran Canaria als ‘s zomers in Nederland. Zondag vind je hem weer op de golfbaan met wat vrienden, of bij iemand thuis tijdens een ‘bridge drive’.
Chateaubriand is zijn favoriete eten, met een lekker korstje en nog ‘rosé’ van binnen. “Nee, geen saus er overheen! Een beetje saus ernaast om in te dompelen…” Je mag Jaap wakker maken voor een goed glas rode wijn of een lekker stuk kaas. “Being there” met Peter Sellers is zijn favoriete film, met de tuinier die het met zijn eenvoudige natuurgerelateerde uitspraken schopt tot president van de Verenigde Staten. Misschien wel vanwege de link met zijn eigen geschiedenis: van Texelse schapenfokkerszoon tot voorzitter van de NVC op Gran Canaria…
Hollands Eetcafé wisselt van eigenaren
74 jaren geleden
Het Hollands Eetcafé van Jan en Betty is sinds 15 december 2007 het Hollands Eetcafé van Marc en Ingrid. Het Hollands Eetcafé blijft gewoon bestaan, maar dan met een Vlaams tintje.
Marc stond al vier jaar in de keuken in het Hollands Eetcafé, en dat blijft hij nu ook doen. Alleen dan als eigenaar, samen met zijn vrouw Ingrid. Sandra, die ook al lang de klanten bediende, blijft dat gewoon doen en Dennis is vers geïmporteerd uit België (en is dus niet de Dennis van Jan en Betty).
Verandert er verder nog veel? “Nee, in principe niet” zegt Marc, “er komen alleen wat aanvullingen op de kaart zoals we die voorheen al hadden. Alle oude gerechten blijven dus bestaan, maar er komen Escargots de Bourgogne (wijngaardslakken) bij en kaaskroketten bijvoorbeeld. En een zeevruchtenschelp met gegratineerde puree en lekkere vissaus, spaghetti, kipragout, goulash en een visbord van het huis. Qua toetjes voegen we de bananensplit toe, en flensjes.
Vanaf z’n elfde staat Marc al in de keuken, “Allee, thuis bij mijn ouders dan hè” en volgens hem is hij een gelukkig mens dat hij van zijn hobby zijn werk heeft kunnen maken. Voordat Marc bij het Hollands Eetcafé aan de slag ging, had hij samen met Ingrid in Affligem, zo’n 20 km van Brussel een restaurant waar de specialiteit paling was. Ook daar stond Marc in de keuken, Ingrid in ‘de zaal’. Maar de zon lokte…
Voor de rest verandert er niet zoveel in het Hollands Eetcafé, de prijzen blijven hetzelfde (schnitzel 7,50, biefstuk zo’n 10 euro), het Heinekenbier blijft Heinekenbier en het blijft een gezellig voetbal- buurtcafé & restaurant waar de klanten zo’n twee à drie keer per jaar heel wat avonden naar blijven terugkomen. “Iets moet je dan toch goed doen, nietwaar?”
De Hollandse Nieuwe ging kijken en Marc en Ingrid hebben gelijk: het Hollands Eetcafé blijft gewoon dezelfde gezellige kroeg waar je heerlijk kunt eten!
Op de kaart:
heetcafe.kml
Cherimoyas – een tropische verrassing
0De maand december is de maand van de ballen in de boom. Kerstbomen en sinasappelbomen hangen vol en je kunt eindelijk weer mandarijntjes plukken op Gran Canaria. Iets minder opvallend en minder beroemd is de Cherimoyaboom. Een boom die je in deze periode in de subtropische zones vol ziet hangen met grote groene ballen, de Cherimoyas. Ook op Gran Canaria gedijt hij goed en het fruit is een waar genot.
De vrij kleine boom, hij wordt zo’n 7 meter, geeft heerlijke vruchten die niet zo bekend zijn in de rest van Europa. Hartvormig en zo groot als een grapefruit (zo’n 10 tot 20 cm lang en 7 tot 10 cm in diameter) maar dan groen, zo zien de Cherimoyas eruit.
De smaak is overweldigend. het lijkt op een mix van mango, zoete ananas en aardbei en met een textuur die romig en zacht als gele pudding! Het is net een lekker zoet ijsje maar dan niet koud.
Het enige nadeel van dit fruit is dat er vrij grote zwarte pitten in zitten die je uit moet spugen of vissen want die schijnen niet zo gezond voor je te zijn (giftig bij breuk). Dat uitspugen is gelukkig niet zo moeilijk want de pitten zitten praktisch los. Omdat de vrucht zo ontzettend kwetsbaar is heeft hij internationale bekendheid gekregen. Het transport moet heel zorgvuldig gebeuren want anders worden de vruchten dusdanig gekwetst dat ze vaak niet meer lekker zijn. Vandaar dat hij vaak erg duur is en dus commercieel niet interesant. Eet hem dus daarom nu op Gran Canaria als je hem in de supermarkt ziet liggen.
Een Cherimoya bestaat voor 75% uit water, hij bevat veel koolhydraten (glucose en fructose) en dus behoorlijk wat calorieën. Als je op je gewicht moet letten is het niet het meest ideale fruit voor je dieet. Maar ben je zwanger, een kind of doe je veel aan sport dan is het juist weer een heel goed idee om volop Cherimoyas te eten.
Van origine komt de boom uit Zuid Amerika. Denk dan vooral aan Peru, het Andesgebergte en Ecuador.
Prehistorische vondsten hebben aangetoond dat de vrucht al heel lang in deze gebieden voorkwam. Naar alle waarschijnlijkheid werd hij meegenomen door Spaanse zeevaarders en kwam zodoende in Afrika en het oosten terecht. De boom geniet het meest van een subtropisch klimaat en heeft ook behoefte aan een koude periode om bij in te dommelen. In het Andes gebergte zei men hierover: ‘ De Cherimoyoboom kan niet tegen sneeuw maar bewondert haar graag van een afstand’. Hij staat dan ook op hoogtes van 1300 tot 2600 meter. In Amerika kom je hem tegen in Californië en op Hawaï. In Europa vind je hem vooral in Zuid Spanje, Madeira, en Italië. Ook Nieuw Zeeland, Egypte en Taiwan heeft ie weten te bereiken. Zoals reeds gezegd; qua smaak is de Cherimoya een ware delicatesse, en daarbij brengt hij ook nog eens veel goeds voor de gezondheid. Hij zou bijvoorbeeld goed zijn bij:
Een te hoge bloeddruk, het goed functioneren van het zenuwstelsel en de spierfuncties, een te hoog cholesterol, voor hart en bloedvaten, het reguleren van de bloedsuikerspiegel, bloedarmoede, voor de tanden, botten, de huid en het zicht, stressverlaging, de vorming van rode bloedlichaampjes, het in stand houden van een goed immuunsysteem en verstopping (hij werkt namelijk laxerend).
Dus ja, mocht je nou net iets te dik zijn en daarom niet aan de Cherimoya willen beginnen dan zijn er redenen genoeg om het toch te eens proberen (en dan maar een eens een extra blokje omlopen of fietsen).
Een cherimoya bevat vit. A en C, magnesium, kalium, fosfor, foliumzuur, antioxidanten, calcium, en ijzer. Wat wil je nog meer? Als hij aan de boom hangt is hij meestal nog wat donkerder groen, hoe rijper hij wordt hoe lichter hij wordt, maar als hij eenmaal bruin dan is ie of net nog goed of al overrijp en kun je hem maar beter weggooien. Probeer hem eens, je zult versteld staan!
Nederlandse regelgekte
0In Nederland zijn ze helemaal gek geworden. Als je al niet doodgegooid wordt met nieuws over slurptax en kilometerheffing, word je wel ziek – als rokende automobilist – van de nieuwe anti-rook regels waar we ons het komend jaar aan moeten houden. En het kan nog gekker. Laatst stelde Stivoro (een stichting van overactieve niet-rokers) voor om een rookverbod in de auto in te stellen als er kinderen meerijden.
In de wandelgangen hoorde ik trouwens al fluisteren dat Stivoro binnenkort voorstelt om de kastjes van de kilometerheffing ook uit te rusten met een rook- én kinderstemmetjesmelder. Bij overtreding wordt dan per satelliet een melding doorgegeven aan het hoofdkantoor, waarna die als de sodeju een Stivorist in de buurt alarmeert. Die springt dan op zijn fiets (want anders loopt die rekeningrijdenrekening op het einde van de maand wel heel erg op) om de brute overtreder uit zijn auto te sleuren en tot de orde te roepen.
Ik zie het al helemaal voor me. Piet moet zijn oudste zoon naar het voetbal brengen want zijn vrouw Truus heeft een afspraak bij de kapper. Daarom moet Piet zijn jongste kind van acht maanden ook meenemen, want die kan moeilijk mee onder de droogkap. Truus moet eerder weg dan Piet en dus moet Piet de voetbalkleding van zijn zoon bij elkaar zoeken en ook nog eens alle spullen voor de baby.
De tijd dringt. Net voordat hij de deur uit wil lopen poept de baby zijn hele luier vol en zet het op een krijsen. Piet bedenkt ook ineens dat hij het kind vergeten is een fles te geven. Piet rent vijf minuten later uiteindelijk met een verschoonde baby, zijn zoon in voetbaltenue én een in de magnetron opgewarmde fles de deur uit richting zijn 4×4 V12.
Hij plant zijn jongste in de Maxi Cosy in de riemen op de achterbank en zijn andere zoon er naast. Stopt de fles in de mond van de baby, die onmiddellijk begint te brullen omdat de inhoud nog te warm is. ‘Páháp. We komen te láahaat!’, roept het voetballertje zeurderig. Piet haalt diep adem, rukt de fles uit de handen van de baby en start de auto.
Totaal in de stress grijpt hij in zijn binnenzak naar een sigaret. Vier straten verder springt er ineens een man van een fiets en hoppa voor de auto van Piet. Die trapt als een gek op de rem (gelukkig zaten de kinderen goed vast in de riemen). De motor slaat af. De man van de fiets komt zwaaiend met een bonnenboekje en opgestoken vinger naar het bestuurdersportier gelopen. Piet neemt nog een flinke hijs om bij de komen van de commotie. Voetbalzoontje jammert, de baby begint nog harder te krijsen want honger. Voetballertje realiseert zich dat ze te laat komen en stampt tegen het kilometerkastje met rook- en kinderstemmetjesmelder. Ergens gaat er een alarm af en springen 25, tot aan de tanden bewapende ME’ers in een busje. (Met in hun kielzog cameralui van Hart van Nederland) Piet krijgt een rode waas voor zijn ogen en wordt op slag een BN’er…
Spitter, spatter, spater lekker in het water
24 jaren geleden
door Gerard
in Vakantieherinneringen
Gran Canaria, een eiland midden in de oceaan, heeft natuurlijk alles met water. Om te beginnen halen de autochtone Canariërs een niet onbelangrijk deel van hun inkomsten uit de visserij, zoals bij veel eilandbewoners. Daarnaast heeft Las Palmas een grote haven, waar vele vrachtschepen nog even aanmeren en bunkeren op weg naar verre bestemmingen buiten Europa.
Deze eerste twee activiteiten zullen de gemiddelde bezoeker van Gran Canaria eigenlijk niet veel uitmaken. Liever kijken zij naar alle andere manieren waarop Canaria het water ‘gebruikt’. Om te beginnen is er natuurlijk bij iedere zichzelf respecterende accommodatie een zwembad. Ze zijn er in alle kleuren en maten, met of zonder glijbaan, kinderbad of zicht op zee. Maar altijd zonder duikplank, is je dat wel eens opgevallen? In Nederland heeft nagenoeg ieder zwembad wel één of meer springplanken.
Na het zwembad krijg je natuurlijk de zee. Of had ik met de zee moeten beginnen? Meestal zie je de zee het eerst, vanuit de lucht. Maar het zwembad bij de accommodatie wordt het meest, elke dag, bezocht.
De zee wordt voor heel veel dingen gebruikt. Je kunt er natuurlijk in zwemmen, maar je kunt er ook op varen. Dat kan boven water, in bijvoorbeeld de Moby Dick II van Willy Goossens (Café de Lantaarn, CITA in Playa del Inglés), maar ook onder water, in de Yellow Submarine (Puerto de Mogán), die overigens de naam ‘Salmon’ heeft. Zelfs de combinatie van die twee is mogelijk: met de Glassbottomboats van Bluebird (Puerto Rico – Puerto de Mogán) vaar je boven water maar kun je door een vernuftige constructie onder water kijken. De Canariërs staan voor niets!
Er zijn nog meer boten: De ‘Delfin Acuarium Cat’ is een catamaran die allerlei vermaak aan boord heeft. Je kunt met een heuse clipper, de Timanfaya, op de zee varen of met de Blue Marlin 3 gaan vissen. Maar je kunt ook roeien, kanoën, kajakken, parasailing, waterfietsen, jetskiën, of je op een ‘banaan’ laten voorttrekken. Van deze banaan val je overigens altijd af, omdat de stuurman steevast op het laatst nog even een scherpe bocht maakt: hilariteit gegarandeerd. Deze laatste sporten vind je aan het strand van San Agustín en Playa del Inglés of in Puerto Rico.
Naast dit meestal motorische vermaak wil ik nog beslist even het duiken noemen. Op allerlei plaatsen langs de kust heb je prachtige duikspots. Je kunt snorkelen, maar ook met perslucht de diepte ingaan. Er zijn vele duikscholen actief, die zowel strand- als bootduiken verzorgen. Zeer aanbevelenswaardig.
Met de kinderen moet je dit zeker gedaan hebben: bezoek aan een waterparadijs. Tientallen roetsjbanen, de een nog mooier, langer en spectaculairder dan de ander, vind je in Aqualand (Maspalomas). Aqualand ligt richting Palmitos Park. Vanuit Playa del Inglés neem je bus 45 en vanuit Puerto Rico bus 70. Bijna aan het eind gekomen van mijn verhaal over ‘water’ en Canaria nog één ding: Op allerlei plaatsen vind je fonteinen.
Voor elk luxe hotel, maar ook zomaar midden op een rotonde komt een walvisstaart omhoog waar het water vanaf stroomt. En wat denk je van de zwevende kraan achter het postkantoor in Playa del Inglés? De volgende maand ga ik het hebben over ‘rijden’ op Gran Canaria; dat kan namelijk op allerlei manieren.
Recente reacties