Een Natie van gekken!

Ongeveer 450.000.000 mensen op de wereld spreken Spaans. Iemand uit Californië en een Argentijn kunnen elkaar verstaan in dezelfde taal. Dat is cultuur. En Spanjaarden, of zij nu Bask, Catalaan, Castilliaan, Galiciër of Andalusiër zijn, hebben hun gemeenschappelijke taal, welke ook op de lippen ligt van de bewoners van Paaseiland, dat stukje Chili, waarvoor men eindeloos moet navigeren in de oneindigheid van de oceaan. Colombia – de redelijke – discussieert met Venezuela – de onredelijke – in het Spaans. Gevangenen in Cuba weeklagen in het Spaans, omdat Spanje niets voor hen doet.
Er is geen plaats op de wereld, als is die nog zo afgelegen, of men hoort er wel een Spaans woord.

En in Spanje, met de huidige klasse aan ware politieke eikels, spendeert men geld aan vertalen, omdat, in de Senaat, een Andalusiër in het Catalaans spreekt tegen een andere Andalusiër, een Bask in het Baskisch tegen een Castilliaan spreekt en een Galiciër Galicisch tegen een bergbewoner, terwijl ze allemaal perfect het Spaans begrijpen.
Politici in Spanje zijn alleen een ramp, ze zijn onzinnig. Het meest zorgwekkende is, dat politici de burgers niet in hun eigen taal (het Spaans) aanspreken, wat dus belachelijk is en waardoor de kloof tussen de politiek en het merendeel van de samenleving compleet is.

Dit is niet iets van leugenaars, corrupte individuen, of van nietsnutten; maar van imbecielen. In de beide Kamers van de Regeringen in de autonome Spaanse Deelstaten spreekt men de landstaal én Spaans. In het Congres en in de Senaat mag men geen andere taal gebruiken, dán het Spaans.

Het zijn imbecielen, die gevraagd hebben, om de autonome talen te gebruiken in de Senaat en, het zijn nog grotere imbecielen, die daartoe een motie hebben ingediend. In geen enkel mens komt dergelijke absurditeit op. Iedereen begrijpt elkaar en men gaat vertalen. In Spanje, de bakermat van het Spaans, spreekt men geen Spaans.
Kruipt men in de huid van de nationalisten, of in die van de meest radicale onafhankelijke. En welke taal gebruiken ze, als ze buiten Spanje op reis zijn? Welke taal gebruiken als ze, als in het buitenland zaken doen voor Spanje?

Het Catalaans is een levende taal, formidabel en locaal. Maar is alleen nuttig in Catalonië. Het Vasco (Baskisch ) is een verzameling bergdialecten en het domein ervan staat ver buiten het bereik van de nationale leiders. Het is relatief gezien, alleen nuttig in Guipúzcoa, Vizcaya, Álava en in het Baskisch sprekende gedeelte van Navarra. Daaraan kan men niet het Franse-Baskenland toevoegen, omdat dit niet bestaat. De Fransen hebben nooit een Baskisch Departement erkend.
En het Galicisch, net zoals het Valenciaans, het murcianio, het bable, het guanche, evenals het mallorquín, hoort thuis in de grabbelton van locale talen.

Ze spreken allemaal de taal van het land waar ze geboren zijn en onderhouden de traditie van de culturele rijkdom in hun woorden, maar ze spreken ook Spaans. Het zijn Spanjaarden en het is logisch, dat men elkaar begrijpt. Maar alleen in Spanje, weten de politici de gemeenschappelijke taal het minst op zijn waarde te schatten, ze doen dit niet alleen voor de Spanjaarden, maar voor ruim vier miljoen personen wereldwijd, voornamelijk in Amerika. En deze onzin is een rechtstreeks gevolg van de heersende domheid onder de Spaanse politieke klasse, die zelf hun eigen taal, het Spaans, ingewikkeld vinden. Alsof Franco het had uitgevonden, wat sommigen geloven, dat dit zo is, omdat naast de collectieve domheid, het grootste tekort van Spanje onwetendheid, culturele armoede en geestelijke wreedheid is. Een Natie van gekken!

Spanje heeft opnieuw gevraagd aan het Europese Parlement, of men de niet officiële talen, die, welke afwijken van het Castilliaans (= het Spaans) wat men in Spanje spreekt, kan gebruiken in de parlementaire debatten. Uitgaande van dit voorstel, zal Spanje de vertaalkosten betalen.
Dit is wat de Spaanse staatssecretaris voor de Europese Unie, Diego López Garrido, persoonlijk heeft voorgesteld aan de voorzitter van het Europese parlement de Pool Jerzy Buzek, met wie hij een ontmoeting had op 9 oktober 2009, evenals met de fractieleiders van de politieke groeperingen in het Europese Parlement.