Los Berrazales – Kwaliteit boven kwantiteit

Bijna alle wijn van Gran Canaria komt uit de omgeving van het hogere Tafira/Bandama, waar het vrij nat en koud is ‘s winters, vergeleken met lager gelegen delen van het eiland.

Maar dan is er nog de vallei van Agaete. Vlakbij het dorpje San Pedro ligt de finca La Laja, bekend om de sinaasappelen, koffie en nu ook haar wijn die een paar honderd meter onder het grote dennewoud Tamadaba wordt verbouwd.
Sinds vier jaar verbouwt de familie Lugo Jorge druiven op hun ‘Finca (Boerderij) La Laja’, naast de sinaasappelen en koffie waar de finca al bekend om was op de Canarische eilanden.

De familie kocht de finca aan in 1995, en vier jaar geleden begonnen ze met de wijnproductie. Dit jaar zitten ze al op zo’n 20.000 liter wijn, en binnen drie jaar willen ze op ongeveer 30.000 liter zitten.

De opbrengst van de wijn bestaat uit zo’n 80% wit, en 20% rood. “Witte wijn doet het hier beter in de vallei” aldus Inocensio, de eigenaar van de ‘Bodega Los Berrazales’ zoals het wijnhuis heet. “De temperaturen overdag en ‘s nachts hier, zo vlak bij zee, schelen niet zo veel en de witte druif gaat daar veel beter mee om dan de rode. We hebben specialisten laten komen en die hebben vele verschillende druifsoorten aangeplant, en een paar deden het veel beter én zijn erg geliefd, dan anderen. Dus die hebben we nu vooral aangeplant en zullen we meer en meer aanplanten de komende jaren.” De voornaamste witte druifsoorten op de finca zijn de Muskatel (bekend om de zoete smaak) en de Malvasia (vooral bekend in Italië, op Madeira en andere (ex)Portugese gebieden).

Tijd voor een proeverij. M’n neus gaat helemaal op in de geur van witte bloemen, maraculla en andere tropische vruchten. En zo proeft de (witte) wijn ook, een vol aroma in m’n mond en natuurlijk een hoog zoetgehalte door de Muskatel. “De wijn valt dan ook bij vrouwen goed in de smaak”, zegt een lachende wijngaardeigenaar terwijl hij naar zijn vrouw kijkt. Als je een excuus nodig hebt om van deze wijn te mogen genieten, gebruik dan salades, vis, pasta, zeevruchten, wit vlees of kip, of eend of iets dergelijks. Het smaakt er allemaal voortreffelijk bij.

De rode wijn is voor mij een complete verrassing. Ik heb veel (rode) Canarische wijnen geproefd, en om heel eerlijk te zijn, ik heb ze nooit erg lekker gevonden. Een beetje een aparte smaak die niet helemaal mijn smaak is. Déze rode wijn echter, had voor mij zo een goede, fruitige Rioja kunnen zijn. Let wel: ik ben dan wel geen echte wijnkenner, maar behoorlijk ‘ervaringsdeskundige’. 

“Kwaliteit boven kwantiteit” zegt Mari, de vrouw des huizes. “Dat geldt niet alleen voor de wijn zelf, maar ook voor de flessen bijvoorbeeld. De etiketten zijn gemaakt door Pepe Damaso, een bekende kunstenaar van Gran Canaria. We zijn echt erg trots op onze wijn, en alles wordt ook zeer streng gecontroleerd. Niet alleen door ons. Om een “denominacion de origen” te verkrijgen wordt hier alles in de gaten gehouden. Bestrijdingsmiddelen, waar we de planten neerzetten, hoeveel we plukken, hoeveel liter wijn we overhouden etc etc. En we trekken het ver door, dat streven naar kwaliteit: We plukken de druiven ‘s nachts, na enen, want dat is het beste voor de smaak van de druiven.

De meeste foto’s op deze pagina’s zijn dan ook tussen 1 en 4 uur ‘s nachts gemaakt. Om 8 uur de volgende ochtend zou de controleur van de regering op de stoep staan om het gewicht en de gang van zaken bij het persen te controleren. Ik vroeg aan Inocensio tijdens een wandeling over de finca die nacht, tussen de overal vandaan geplukte plukkende familieleden, waarom ‘s nachts druiven plukken beter zou zijn voor de kwaliteit dan overdag. “Sta eens stil” zei hij, “en haal diep adem”. Ik deed braaf wat me werd opgedragen en wachtte op wat er komen zou. “Wat ruik je nu?” “Tja, wijn eigenlijk.” “Precies! ‘s Nachts ruik je hier wijn. ‘t Is frisser en vochtiger en je ruikt de rijpe druiven. Het is hier heerlijk. Overdag, of ‘s avonds” vervolgt hij, “is het hier warm en ruik je meer rottend plantenafval en dergelijke, en wordt het vocht bijna uit je getrokken. En zo ook uit de druiven als we overdag zouden plukken. Plukken we echter ‘s nachts, dan zijn de druiven nog topdruiven als ze ‘s ochtends de persen in gaan na het wegen. En dat verschil, dat proef je. Zeker weten.”

De wijn, “Los Berrazales”, zowel rood als wit, is niet alleen in Agaete te koop. Al best heel wat restaurants in het Zuiden hebben de wijn op hun kaart staan, voor zo’n €15 per fles. Op het vliegveld kost een fles €11,50 en in normale winkels zo’n €6. Bij het BP benzinestation in Agaete koop je de wijn rechtstreeks van de eigenaar voor de laagste prijs, iets meer dan vijf euro, want ook het benzinestation is van de familie Lugo Jorge.

Proost!