Onkruidgeest…

De vrouwelijke bezoeker van een spirituele beurs is al lang niet meer alleen de tuinbroek met geitenwollen sokken of de zwaar gedateerde, bh-loze semi-feministe in flodderjurk of zelf gepunnikt vest. Tussen die huppeltutten stappen tegenwoordig steeds meer ‘normale’ vrouwen van alle leeftijden rond.

Mannen ook, hoewel minder. Bovendien verdienen veel exemplaren het predicaat man niet. Té vaak zijn het ‘zije’ sokken met een tekort aan testosteron die hun yin/yang hoognodig in balans moeten brengen door een weekje hout te gaan hakken. Jammer.

Afgelopen zondag kwamen er nog een paar van die niet-mannen voorbij gehuppeld op de jaarlijkse ‘Onkruid’-beurs van het gelijknamige spirituele blad. Wat me vooral interesseerde was de lezing van de Nieuw-Zeelandse Margaret. In het programmaboekje werd ze vergeleken met de ons aller bekende Char. Mijn hart klopte dus vol verwachting en een kwartier voor aanvang zat ik op de voorste rij. Daar kwam ze binnengehobbeld. Achter haar twee mannen met een grote fauteuil.

Die werd voor het podium gezet en het medium nam plaats. Naast haar op een gewoon klapstoeltje aan de ene kant haar man, aan de andere kant de vrouw die haar naar Nederland had gehaald.

De Nederlandse mevrouw legde uit dat Margaret in diepe trance zou gaan om de geest Maitreya - de meester der meesters - te ontvangen. We moesten niet schrikken want Maitreya zou spreken met zijn eigen stem en niet met die van het medium. Bovendien zou Margaret helemaal verdwijnen als de meester bezit van haar lichaam nam.

Het was zo ver. Het medium zuchtte een paar keer diep en sloot haar ogen. En voorwaar, de meester begon te spreken. De boodschap was simpel: jij bent een goede, mooie ziel. Als je echt wilt, krijg je alles voor elkaar; je hoeft alleen maar te focussen. Bovendien hoef jij je niet te veranderen voor iemand anders, alleen voor je zelf. Zoiets. Prachtig en helemaal waar. Dat wel.

Maar Char? Die overeenkomst ontging me even. Bovendien: waarom moet de verkondiging van die simpele boodschap ruim twintig minuten duren en dus zeventien keer in iets andere bewoordingen herhaald worden? Waarom kan die dame in die fauteuil dat niet met haar gewone stem zeggen? En hoe weet die meester dat hij na drie zinnen op moet houden zodat die andere mevrouw ‘zijn’ woorden - slecht - kan vertalen?

En als Margaret dan toch helemaal uit haar lichaam verdwenen is, waarom zit haar man dan stiekem tegen haar te fluisteren? Geen idee of echte dieptrance mediums bestaan, maar Margaret valt zeker niet onder die categorie. Vast een mooie ziel die Margaret, maar niet genoeg gefocused zeker