Playa del Inglés moet veiliger

Op vakantie gaan naar een zonnig oord doe je in de regel om even lekker uit te rusten. Bij te komen, van een stressvolle tijd. Als je dan op een zondagochtend om zeven uur voor een paar euro in elkaar geslagen wordt, helpt dat niet echt mee qua uitrusten. Het overkwam Steven Membrecht en Theo Josselet.

Steven Membrecht voor het laantje waar Theo en hij werden overvallen

Stappen in Playa del Inglés
’s Avonds wordt er lekker een terrasje gepakt, en lekker gestapt. Zo tussen 23 en 00 uur worden de echte clubs bezocht. De meesten daarvan sluiten zo rond 3 a 4 uur en degene die dan nog door wil gaan kan naar een paar speciaal daarvoor bestemde clubs, waar je wel tot het middaguur in kunt blijven hangen. Om dat allemaal vol te houden is het heel normaal om naast alcohol ook andere drugs te gebruiken. Als het geld of de energie op raakt komen de gasten uit de kelders gekropen waar het zonlicht ze even het zicht ontneemt. De meesten zoeken nu de kortste weg naar huis of naar het strand, om de roes uit te slapen.

Vast dagritme
Theo en Steven zijn bijna 70. Al bijna twintig jaar wandelen ze elke dag van 6:30 tot 7:45, alvorens te gaan ontbijten. Niet alleen op Gran Canaria, ook thuis in Amsterdam. Hier hebben ze een vaste route die ze lopen vanuit het gehuurde appartement door heel Playa del Inglés. Zo ook op vier februari 2007.

Om 7:20 lopen ze voorbij het winkel- en uitgaanscentrum CITA. De frisse wandelaars lopen een beetje met een boogje rond de mensen die die nacht nog geen oog dicht hebben gedaan. Even later merkt Steven dat er achter hen twee gasten lopen. Ze halen hen in en gaan voor hen lopen. Als Theo en Steven een laantje inslaan, wat ze elke ochtend doen, merkt Steven opgelucht dat de jonge gasten doorlopen. ‘Zodra ze echter doorhadden dat we waren afgeslagen, draaiden ze zich om en kwamen ze snel op ons af. Een derde persoon bleef bij de ingang van het laantje staan.’

‘Ze riepen ‘euros euros!’ en begonnen aan ons te trekken. We werden op de grond gegooid en er werd flink in ons getrapt. Ik heb geen beurs bij me, maar Theo wel. Daar zaten ook belangrijke papieren in, omdat we geen kluisje hebben, dus die wilde hij niet loslaten. Hij hield hem in zijn broekzak met zijn hand erop. En wij maar schreeuwen om aandacht te trekken. Er kwam niemand, maar op een gegeven moment, moet de derde persoon iets gemeld hebben want plotsklaps verdwenen ze. Wij zijn overeind gekrabbeld en hebben ons snel op een verlaten veldje verscholen, totdat we niets meer hoorden. Toen zijn we naar huis gestrompeld waar we onze wonden hebben bekeken. Een vriendin die op de koffie kwam heeft ons naar het ziekenhuis in Las Palmas gebracht waar foto’s zijn gemaakt. Uitstekend personeel overigens. Ik heb een gebroken rib, ben lichamelijk dus aangerand. Theo is er flink van slag door geraakt. Hij is geestelijk aangerand.’

De (nieuwe) hoofdcommissaris van de Policía Nacional te Maspalomas heeft vrijwel direct gereageerd door tijdens de uren dat de twee werelden elkaar kruisen bij de uitgangen van het uitgaanscircuit zoals bij de CITA, duidelijk zichtbaar blauw op straat te plaatsen. Maar is dat genoeg? Moeten uitgaansgelegenheden waar tot in het middaguur door ‘gefeest’ kan worden wel kunnen bestaan in een toeristenoord? De lui die op deze manier bonje schoppen (geweldsovervallen plegen) zijn in bijna alle gevallen geen toeristen. Kunnen ze niet net als bij hooligans gebeurt, een ‘toeristengebied-verbod’ krijgen bij het minste vertoon van agressief gedrag? En toeristen die ‘beesten’: huppakee, in het vliegtuig naar huis.

Volgens Steven Membrecht moet Gran Canaria oppassen niet net een gebied te worden als Florida en Egypte, waar toeristen in grote omheinde vakantiepaleizen verblijven met veel bewaking en geen stap buiten de deur zetten vanwege de onveiligheid. Dat is slecht voor bijna iedereen. Restaurants, barretjes, supermarkten, zij zouden dan allemaal het onderspit delven. Dus actie is geboden. Gran Canaria moet een duidelijk signaal geven dat het zich niet kan permiteren een slechte naam te krijgen qua veiligheid. In het belang van iedereen. Is Gran Canaria dan echt zo onveilig? Nee, statistisch gezien niet. Maar moeten we dan de kop in het zand steken en net doen alsof er niets aan de hand is? We kunnen het ons als toeristische bestemming eenvoudigweg niet veroorloven.

Intussen schildert en knutselt Theo weer, en schrijft Steven weer gedichten. Ook wandelen ze elke dag weer door Playa del Inglés. Ze lopen een andere route tijdens het weekend, dat wel.

Creatief met karton Theo Josselet

Steven Membrecht over kleinburgers

De kleinburger is geestelijk een scharminkel dat met een veel te zware bijl voor zijn postuurtje inhakt op de werkelijkheid als hij schreeuwt ‘het is absoluut noodzakelijk dat dat ook voor mij mogelijk is en het is absoluut noodzakelijk dat ook dát voor mij mogelijk is en dat ook en dat ook en dat ook…’ Met dat laatste ‘dat ook’ echoot zijn domheid weg.