Bleker liet weten bij een bezoek aan de orka tegen zijn dochter te hebben gezegd dat Morgan zeker moet worden vrijgelaten als dat kan. “Maar het is geen eerlijke kans die het dier dan krijgt.”

Het Dolfinarium wil al langer dat de orka naar zeepark Loro Parque in Tenerife verhuist. Bleker had hiervoor toestemming gegeven, maar begin augustus wisten dierenactivisten van de Orka Coalitie dat via de rechter te voorkomen.

De Orka Coalitie wil dat de orka in zee wordt vrijgelaten. Wetenschappers stelden dat dit onmogelijk is omdat Morgan alleen goede overlevingskansen zou hebben als ze met haar familie wordt herenigd.

De actiegroep heeft aangekondigd opnieuw te proberen te voorkomen dat de orka naar het dierenpark wordt overgebracht. De dierenactivisten zeggen ruim 77 procent zekerheid te hebben dat de familie van de orka is gevonden en willen dat de orka daar wordt vrijgelaten.

Lees de rest van dit artikel op:

http://www.nu.nl/algemeen/2639130/orka-morgan-dierenpark-tenerife.html

Klik hieronder op ‘verwante berichten‘ om meer artikels over Morgan te lezen.

De Charca van Maspalomas

Het zuurstofpijl in de “Charca” van Maspalomas, het min of meer zoetwatermeer tussen het eind van de barranco en de oceaan werd een flink aantal weken niet ververst met nieuw water. Door de warmte en het stilstaan raakte het zuurstof in het water op en stierven planten en vissen massaal. 

Maar de “Getijden van Pino”, die gistermiddag het hoogste punt bereikten, brachten weer leven aan planten en dieren in de Charca. De geul, die de Charca van zeewater voorziet zal open blijven tot zaterdag en bij hoogwater de Charca van nieuw zeewater voorzien.

Het koele, zoute en zuurstofrijke zeewater duikt bij het binnendringen onder het warmere zoete Charca-water. Het zuurstof uit het zeewater mengt zich echter wel met het zoete water.

Ik ben een tiental jaar geleden op Gran Canaria terechtgekomen vanuit België en heb altijd in het hotelwezen gewerkt. Dit is op zich leuk werk maar ik miste toch een iets in mijn leven, een goed doel”. Tot ik een tijdje geleden Oliver (Een “Canario” die er alles aan doet om het leven van de honden in de kennel draagelijker te maken) leerde kennen en hij mij met zijn verhalen over “zijn honden van de Perrera”  steeds nieuwsgieriger maakte en me ook steeds meer deed meeleven met honden die zijn achtergelaten, aan de kant gezet en vaak verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt.

Het kwam steeds dichter bij mijn huid en alhoewel ik eigenlijk vroeger bang was voor honden, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen! Ik moest en zou die “harige vriendjes” van hem leren kennen.

Zo gezegd, zo gedaan en op een dag reed ik de berg van Motor Grande in Puerto Rico op om dit toch wel heel bijzondere plekje van dichtbij te leren kennen.

Daar werd ik hartelijk verwelkomd door Sylvia, een Nederlandse vrijwilligster die samen met Oliver de kern vormt van de vrijwilligers en waarvoor niets te veel is. Die eerste kennismaking met de honden was aangrijpend en het was vooral ook onmogelijk om er onbewogen onder te blijven. Welke angst ik dan ook mag hebben, verdween als sneeuw voor de zon.

Ik was verkocht! Ik moest en zou hier vanaf nu ook mijn steentje bijdragen want als je het enthousiasme van de andere vrijwilligers ziet en vooral ook de manier waarop ze met de honden omgaan… Fantastisch!

Het is echt een heel apart plekje waar deze dieren die al zoveel geleden hebben even op adem kunnen komen en voorbereid worden op een nieuwe start.

Want het is toch de bedoeling dat ze zo snel mogelijk een nieuwe thuis vinden, zowel in Gran Canaria als ook in Nederland, waar er dankzij Sylvia een geode samenwerking is tussen HUVO (http://www.huvohondenopvang.nl/)

“Wat doen jullie dan zoal?”

Dat is eigenlijk heel simpel: In principe gaat het er vooral om dat ze buiten komen daar dit enkel gebeurt wanneer er vrijwilligers zijn dus worden ze door jong en oud uitgelaten en laten we ze even lekker ravotten.

Maar evengoed wordt er ontvlooid, gepoetst, promotie gemaakt voor de honden zodat ze snel geadopteerd worden, etc… Het is een onbegonnen werk om alles op te noemen maar samengevat… we doen allen wat gedaan moet worden en we doen dat graag!

Het is belangrijk te vermelden dat de Perrera Municipal de Mogán (op facebook te vinden onder “Perrera Municipal de Mogan” en op Hyves onder perreragrancanaria.hyves.nl), zoals het woord al zegt een gemeentelijke hondenkennel is en wij dus niet met bankrekeningen voor donaties enzovoort werken. Wij zijn vrijwilligers die uit vrije wil proberen om het leven van deze honden een beetje “aangenamer” te maken tot zij bij een nieuw baasje aan een nieuwe fase kunnen beginnen.

Wat heel apart is en zeker noemenswaardig is dat we op een gemiddelde vrijwilligersdag met een stuk of 5 nationaliteiten samen”werken” (Spaans, Nederlands, Engels, Fins, Belgisch … om er een paar op te noemen) en dat ook de honden afkomstig zijn van gezinnen met verschillende etnische achtergronden… En niet te vergeten ook hun toekomst niet alleen op Gran Canaria ligt!

Zo zie je maar weer dat je overal “goede” en “slechte” baasjes hebt!

Moest je zin hebben om een hondje te adopteren of simpelweg enkele uurtjes per week te helpen, kan je ons via de pagina van de Perrera Municipal de Mogán op facebook of via de Hyves zonder problemen bereiken.

En nu de zomer eraankomt, zal geen enkele hulp overbodig zijn…

Als afsluiter drukken alle vrijwilligers erop aan dat Adopteren iets is wat je met verstand moet doen maar vooral ook met je hart.

_____

Dit artikel is geschreven door Eva JS, en zij heeft ook de foto’s verzorgd. Bedankt Eva!

_____

Dat hebben de lokale autoriteiten bekendgemaakt. De 48-jarige vrouw overleed nadat een stier haar in het hoofd geraakt had. Het is het vijfde dodelijke slachtoffer dit jaar van de stierenrennen in Spanje.

Woensdag overleed ook al een 72-jarige man in het La Llosa, in het oosten van Spanje, nadat hij door een stier op de hoorns was genomen.

Stierenvechten en de stierenrennen, die er vaak aan vooraf gaan, staan volop in de belangstelling nadat de noordoostelijke regio Catalonië een verbod uitvaardigde op stierenvechten.

Het was de tweede regio die de sport in de ban deed, nadat de Canarische Eilanden in 1991 al een verbod instelden.

Tijger in Cocodrilos Park (archieffoto)

De vierde andere tijger is gevangen. De roofdieren waren door onbekende oorzaak ontsnapt uit het dierenpark in het zuidoosten van Gran Canaria. Voor de jacht op de tijgers hebben de Spaanse autoriteiten circa honderd agenten ingezet.

Zie ook:
Foto’s van Cocodrilo Park met de tijgers.

Carla geeft ze niet alleen te eten, ze werkt ook samen met anderen in een organisatie die zich inzet voor het welzijn van katten op Gran Canaria: IG-Gatos. De doestelling van IG-Gatos: Zoveel mogelijk katten castreren. En dat, om een “kattenexplosie” te voorkomen. Het is namelijk zo, dat daar waar katten aan hun lot worden overgelaten, binnen heel korte tijd hun aantal in hoog tempo enorm zal toenemen. Goed voedsel en verzorging zijn dan schaars, gevolg; veel zieke ellendige katjes. Volgens Carla is het niet zelden dat in zo’n geval iemand uit de buurt, zij het een Canario of een buitenlander, zoals ze vorige maand nog meemaakte in Puerto Rico, het kattenprobleem ‘oplost’ door flink met rattengif te strooien. In het genoemde geval van net, was dit aan een trap die veel toeristen (met kinderen) dagelijks gebruiken. Daarbij ging het hier niet om zieke poesjes, maar om een stel goed verzorgde, door IG-Gatos gesteriliseerde katten. “Ja dat gebeurt ook. Dan zie je die katten die je al jaren eten geeft, die, vanwege de sterilisatie extra lief zijn en die zich heerlijk laten aaien door toeristen, een ellendige dood sterven. “Ja, daar krijg ik zeker agressieve gevoelens van”, aldus Carla.

Emmers water naar de zee dragen. “Ja”, zegt Carla, “dat is het misschien wel. Laten we bij een complex alle katten steriliseren, zie je er na een paar weken toch weer kleine katjes rondlopen. Bewoners van dit eiland weten nou eenmaal dat er in het Zuiden wordt gezorgd voor de zwerfkatten dus overtollige finca- (boerderij) katten worden hier regelmatig gedumpt. Maar goed, we doen wat we kunnen en we geven zoveel mogelijk katten een beter leven. Allemaal, dat gaan we nooit voor elkaar kunnen krijgen.”

IG-Gatos doet meer dan steriliseren en eten geven, er worden ook heel wat katten naar Zwitserland en Duitsland gevlogen om daar via bevriende asiels nieuwe baasjes te vinden. “Daar zijn mensen nog bereid een kat uit een asiel te halen en te betalen voor een ingeënte, gesteriliseerde kat. Dat lukt ons hier maar met mate.” Mensen die bij IG-Gatos een kat ophalen, betalen dan ook €70,-. Je hebt dan een gesteriliseerde kat met paspoort en chip, en alle inentingen die het dier op die leeftijd gehad moet hebben. Voor verdere inentingen zorg je dan zelf.

Ondanks de fikse korting van zo’n 50% die samenwerkende dierenartsen IG-Gatos gunnen, blijft het verwezenlijken van de doelstellingen een dure zaak. Bij een complex vijftien katten laten steriliseren, waarvan er een paar ter observatie enkele dagen moeten overblijven, inenting hier en daar… de rekeningen lopen al snel op tot ver boven de duizend euro. Carla stopt er geen één eurocent in. “Als ik dat ook nog ga doen…”

Carla’s huis is zeg maar rustig een kattenopvangcentrum, waarvan de tuin is omgebouwd tot kattenkooi. Op een gegeven moment had ze er twintig thuis. En elke ochtend, nog voor haar normale werk begint, doet ze haar kattenronde en geeft ze 21 katten op vaste plekken in Puerto Rico het gezonde eten dat door IG-Gatos wordt betaald. Wel staat er bij Carla een collectebus voor IG-Gatos. Mensen, die ook iets willen doen voor de katten op Gran Canaria, maar weinig tijd of zin hebben daadwerkelijk de handen uit de mouwen te steken, kunnen hun schuldgevoel op die manier afkopen. Alle giften zijn van harte welkom. “Alle beetjes helpen” zegt Carla.