Strategiën voor verandering in Las Palmas de Gran Canaria

Het Alfredo Kraus-auditorium biedt vandaag, vrijdag 20 juni 2008, onderdak aan de eerste van drie vergaderingen die gepland zijn om te definiëren: “Wat de stad is die we hebben en welke we willen.” Dit, in het kader van het strategische plan ‘Proa 2020’ (‘De voorsteven gericht op 2020’).

I Conferencia Estratégica ‘La Ciudad que Tenemos’.

Nadat men een honderdtal interviews met de inwoners heeft gehad, zal men tijdens deze eerste vergadering de huidige staat van de hoofdstad analyseren en de lijn naar de toekomst markeren.

Een luchtopname van Las Canteras en de landengte van Santa Catalina.

1. Deze analyse over de huidige structuur van Las Palmas de Gran Canaria, bevestigt de positie van de hoofdstad in relatie tot haar positie in de wereld en op het eiland. Het strategische plan “Proa 2000” maakt melding van tekortkomingen van de stad, zoals de slechte luchtvaartverbindingen met diverse plaatsen op het Península (vasteland van Spanje) niet zijnde Madrid, Noord Afrika of Amerika. In relatie tot het buitenland vindt de hoofdstedelijke bevolking ook het schaarse onderricht in beroepsopleidingen, taalonderwijs en nieuwe technologieën een handicap

Gezien de rest van het eiland, verliest de hoofdstad gewicht tegenover de kernen die verrijzen in het Zuidoosten en Noorden van Gran Canaria, waar de werkgelegenheid en de bevolking groeien. De hoofdstad registreert echter de grootste werkloosheid op het eiland en verliest jaarlijks een aantal inwoners ten gunste van buurgemeenten. Om deze ongemakken te overwinnen, maakt het strategische plan melding van een serie doelen. Zoals:  het bevorderen van een cultureel- en stadstoerisme, het bevorderen van de inspanning in het taalonderwijs, het bevorderen van samenwerking en coördinatie met andere gemeenten en heroverweging van het hoofdstedelijke gewicht in de politiek van het Eilandbestuur.

2. De bestudering van de economische verwevenheid van de hoofdstad levert als resultaat een serie zorgwekkende conclusies op, zoals de “ongeremde groei” van het ambtenarenapparaat, waarin 40% van de bevolking werkzaam is en die een “ambtenarencultuur” vormt. Daar moet men dan nog eens het lage opleidingsniveau van de bevolking bij optellen, wat het talent en de ondernemingszin belast. Daar mag men dan nog eens de buitengewone afhankelijkheid optellen van de plaatselijke economie, van subsidies, zoals die van de Europese Unie, die uitgeput gaan raken.

Onder de doelstellingen die de stad zal moeten nastreven, geeft men het aanpassen van opleiding op het gebied van productiviteit aan. En verder: het versterken van een ondernemerscultuur, het meer promoten van de stad en, als een grote uitdaging, het benutten van de hulpbronnen van het RIC, om veranderingsprojecten van de hoofdstad te financieren.

3. De milieu-aspecten en de leefkwaliteit van de stad zijn nagegaan in een studie die Las Palmas de Gran Canaria bestempelt als verspillend. Daarin staat, dat de stad meer water en energie verbruikt, dan enkele jaren geleden en, dat haar inwoners meer afval produceren, dan die in andere, grote Spaanse steden.

Het openbaar vervoer heeft kwaliteit en doelmatigheid verloren en de rijkelijk voorhanden zijnde natuurlijke hulpbronnen van de gemeente (El Confital, San José del Álamo of die van Guiniguada) worden niet voldoende geëxploiteerd, zo merkt de studie op. Een andere klacht die in dit onderzoek staat opgenomen, is het gebrek aan geschikte ruimte voor het houden van grote evenementen die momenteel overlast veroorzaken bij de buurtbewoners. Daarvoor beschouwt het strategische plan, dat men het Carnaval definitief naar een andere locatie moet verplaatsen.

Onder de resterende zaken waarvoor de stad is geplaatst om deze meer leefbaar te maken, is de verbetering van de doelmatigheid in het ophalen van vuilnis. En verder gaat het om verbetering van: het kritisch indelen en beheren van het openbare stadsvervoer, het kanaliseren van de barrancos (bergdalen), het versterken van de agrarische activiteiten, het herstel van natuurgebieden en het scheppen van sportfaciliteiten.

4. De verdeling van de sociale leefruimte van de hoofdstad heeft, volgens de studie, een onoverkomelijke verdeeldheid veroorzaakt in wijken. Dat geldt voor de historische binnenstad, de laagelegen stad, Ciudad Alta en de nieuwe stadsuitbreiding die gevormd wordt door wijken zoals Mesa y Lopez en Siete Palmas.

Deze wanordelijke structurering heeft verlies van identiteit van de stad veroorzaakt, met gebieden die uiterst vervallen zijn tegenover andere met een hoge standaard. Wat betreft de relatie met de zee heeft stad, vooral wat betreft haar oostelijke façade, de rug toegekeerd naar de kuststrook, of deze heeft men verwaarloosd, zoals het geval is op La Isleta.

Om deze verdeeldheid te verzachten, stelt men in het document voor, om de samenleving tussen de wijken onderling te versterken. En verder: Om meer vrije ruimte te scheppen, de VPO’s op de juiste hoogte te brengen en de weinig gewaardeerde kustgebieden, zoals die van Costa Ayala of La Laja, te herstellen.

5. Op sociaal vlak, benadrukt de strategische studie de processen van ongelijkheid en de nieuwe gedragsmaatstaven die in de afgelopen jaren zijn ontstaan. De hoofdstad heeft te maken gehad met een brede bevolkingsgroei op een beperkte ruimte en die heeft gezorgd voor een grotere vraag naar woningen, die in prijs stijgen en zorgen voor verhuizing naar andere gemeenten.

De kwalificatie van werkgelegenheid heeft ook deze ongelijkheid in gang gezet, waarbij  men dan nog de migrati- moet optellen, die het verschijnen van culturele minderheden heeft veroorzaakt welke het risico van marginalisatie lopen. Bovendien laat de studie het a-socialiseringsproces van de stadsbewoners zien, die lijken te vervallen in de “klaagcultuur”, waar het defensieve gedrag van minderheidsgroepen overheerst.

Om het hoofd te bieden aan deze voorwaarden stelt men doelen voor zoals: het stellen van een diagnose over de gevolgen van de immigratie op de arbeidsmarkt. En verder: Het verhogen van het aantal wijkagenten, een grotere en effectievere betrokkenheid bij het verenigingsleven. En, om de wijken te versterken, als basis van voor een meer geïntegreerde stadspolitiek.