Gerards vakantieherinneringen (4)

Van Puerto Rico naar Puerto de Mogán.

In 1985 zat tegelijk met mij een bevriend echtpaar op Gran Canaria. Hij een rustzoeker, zij meer een zonaanbidster. Een dag met bewolking was niet naar haar zin. En soms is het zelfs op Canaria bewolkt. Zij vertelde mij wat haar strategie was om toch nog de zo gewenste zon te pakken te krijgen: Met de bus naar Puerto Rico. Puerto Rico, het meest zuidelijke, door de hoge bergen van de barranco omgeven plaatsje, was het meest zonzekere van het hele eiland.

En zo toog ik op een bewolkte dag naar de bushalte voor de bus naar Puerto Rico. Bij de halte bleek dat er velen met mij dezelfde redenatie hadden, met als gevolg overvolle bussen. Toch waren de Spanjaarden er best goed op ingespeeld; extra bussen, die non-stop naar Puerto Rico gingen, werden opgetrommeld. De rit naar Puerto Rico was al een belevenis op zich. Er werd akelig dicht langs afgronden met onder je slechts de zee gereden, door onverlichte tunneltjes en langs bananenplantages met een hoge, opengewerkte muur erlangs.

In Puerto Rico aangekomen, na een ritje van ongeveer drie kwartier, liep ik maar gewoon achter de meute aan, door het tunneltje, de paseo, naar het voetgangersgebied richting strand. Wat waren die bergen links en rechts van het dal waar het dorp in ligt hoog! Als ik de auto’s en bussen die richting Playa del Inglès reden nakeek, verdwenen ze behoorlijk hoog pas achter een bocht. De appartementen waren deels tegen de berghellingen gebouwd. En hier en daar zag ik zelfs helemaal bovenaan een bouwkraan. Zouden ze het helemaal tot bovenaan vol gaan bouwen? De tijd leerde het: Ja. Wat zouden die mensen moeten klimmen!

Het strand van Puerto Rico vond ik best wel klein, maar ook erg gezellig. Opvallend was dat er vrij veel gezinnen met kinderen aan het strand waren, meer nog dan in Playa del Inglès, leek het wel. De prijzen in de barretjes en restaurantjes waren allemaal net even hoger dan in Playa. Een vrije plek in het zand, zonder huurstoel dus, was erg schaars. Toch vond ik het er wel aangenaam: knus, levendig, vrij dicht op elkaar maar zo had je ook een hoop te zien.

Je had aan het eind van de wandelpier, bij de haven, een grote glijbaan. Ook in Playa was er zo’n glijbaan, maar die is begin jaren 90 al buiten gebruik gesteld. Op dit moment is er een timesharing complex gebouwd. In Puerto Rico heeft de glijbaan het vrij lang uitgehouden. In ieder geval tot eind jaren 90. Over de pieren rond het strand en langs de haven kun je leuk lopen; ze zijn veel langer dan je denkt en je hebt er een heel aardig uitzicht op strand en bebouwing.

Het strandje van Puerto Rico was op een gegeven moment echt tè vol. Daarom ging men een stukje verderop, richting westen, een nieuw strand aanleggen dat met een wandelpad langs de zee met Puerto Rico verbonden werd. Het is het huidige Playa de Amadores. Een volgende keer heb ik het daar wat uitgebreider over en zal ik ook foto’s plaatsen van het strand in aanleg en direct na de ingebruikname van het hagelwitte nieuwe zonparadijsje.

Eerst gaan we van de gemeente San Bartolomé de Tirajana, waar zowel Maspalomas als Puerto Rico onder vallen, naar Mogán, de buurgemeente. En speciaal naar het plaatsje Puerto de Mogán. De volgende keer foto’s van vóór 1982 en van nà de aanleg van de haven. Mogán wilde natuurlijk ook een graantje meepikken van de enorme geldstroom die de toeristen naar het zuiden van Gran Canaria brachten. Vandaar dat ook deze plaats flink investeerde in voorzieningen en haar ‘kustlocatie’ uitbouwde tot het Venetië van Canaria.

De volgende keer: Van Puerto de Mogán naar Arguineguin. (Over vissers en luxe zwart-geld jachthavens).

Gerard Bosman.

Kijk ook eens op mijn Internetsite over Gran Canaria: http://home.planet.nl/~gerbos